Nökkvi fór í skólann í fyrsta skiptið í morgun. Það er að segja eftir að stelpurnar hótuðu að vakna klukkan hálf sex. Ylfa var hálf sofandi að væla í pabba sínum og vakti Iðunni sem var hin hressasta (enda orðið bjart úti) og vildi fara að leika. Mér var hent fyrir úlfana sökum þess að í dag væri fyrsti skóladagurinn og að Nökkvi þyrfti að fara á fætur bráðlega. Svefndrukkin og úfin skreið ég á fætur og á eftir litla barninu sem var að reynda að brjótast út úr svefnherberginu. Þegar fram var komið var Ylfa sofnuð aftur svo við Iðunn fórum bara inn í auka herbergið, þar sem Jón gisti, og dunduðum okkur þar í smá stund. Í miðjum bleyjuskiptunum fór stubburinn svo að geispa svo ég greip tækifærið og óð með hana inn í svefnherbergi og upp í rúm. Örlítill mjólkurdreitill og voilà barnið sofnað, mér til mikillar gleði.
Ekki löngu eftir að við skriðum aftur upp í rúm rúllaði Nökkvi á fætur. Tók dótið sitt til og lallaði út með ruslapoka í annari en skóladót í hinni. Vona hann hafi ekki farið með ruslið upp í skóla. Stelpurnar ákváðu að sjálfsögðu að nú væri þeirra tími til að skína og hoppuðu (aftur) framúr. Á meðan að ég gerði tilraun til þess að vakna horfði Ylfa á teiknimynd og talaði við sjálfa sig, hefur nægan félagskap af sjálfri sér. Eftir að hafa fóðrað börnin og baðað Iðunni var kominn tími til að fara að gera eitthvað. Ég náði að gera mig til og dróg svo stelpurnar með mér út. Við áttum nefninlega stefnumót við 100 yen-a búðina.
Okkur til mikillar armæðu vilja nánast engir hraðbankar kortin okkar, ófétin atarna, en það er einn upp í skóla sem er okkur hliðhollur. Ég hef auðvitað ekkert erindi upp í skóla svo þar af leiðandi er Nökkvi sá sem hefur peningavöld í augnablikinu. Ég var hinsvegar búin að næla mér í allt klink í íbúðinni og búin að skrifa niður hvað mig vantaði úr búðinni - clever girl. Búðarferðin var gekk eins og í sögu og við komumst fram og til baka án nokkura skakkafalla. Stelpurnar léku sér smá og löggðu sig svo, Iðunn vildi bara sína mjólk en Ylfa lá tuðandi við hliðiná okkur þar til hún sofnaði. Nú bíðum við eftir því að Nökkvi fari að koma heim.
Samkvæmt planinu átti Nökkvi að fara í stöðupróf í dag til þess að sjá á hvaða stigi hann væri í málnotkun og þessháttar. Hann átti líka að hitta japönsku-félaga sína, þ.e.a.s. tvo japanska krakka sem eiga að hjálpa honum að aðlagast. Hann ætlar að sjálfsögðu að gefa þeim lakkrís (því japanir þola yfirleitt ekki lakkrís og eru of kurteisir til þess að afþakka), pakka af póstkortum með ljósmydum eftir pabba og símaskraut með íslenskum brag (eitthvað frá Sólarfilmu). Vona að þetta gangi bara vel fyrir sig. Hver veit nema hann skrifi eitthvað sjálfur eftir daginn, það á alveg eftir að virkja hann í þessu bloggi.
-Jóhanna
Sunday, September 9, 2012
Saturday, September 8, 2012
Á fjórum jafnfljótum
Kvöldið áður en Nökkvi fór til Japan ákvað Iðunn að byrja að skríða. Í fyrstu voru þetta alltaf stuttar vegalengdir og þegar við stelpurnar fórum upp í Borgarnes sýndi hún skriðinu samasem engann áhuga, reyndar var hún veik meiri hluta dvalarinnar og þegar hún hafði loksins náð sér vorum við mest á rúntinum með pabba og því lítið um tækifæri til að æfa sig. Núna aftur á móti er sú stutta eins og elding. Að þessu sinni hefur okkur Nökkva tekist að búa til barn sem skríður "venjulega" eða á öllum fjórum. Það getur hinsvegar reynst þrautinni þyngri því hér er dúkur á flest öllum gólfum sem eru óþarflega stamir þegar um sveitt ungabarn er að ræða. Þá hefur hún tekið upp á því að spangóla í hvert skipti sem henni hættir að lítast á blikuna, sest þá á rassinn og vælir "mam-amm-amm". Þetta hljóð er hingað til bara notað í neyð og þegar ég sagði Nökkva að hún væri farin að myndast við að segja mamma sagði hann að þetta væri bara óþjálfað hljóð fyrir "pabbi". Yeah right.
Iðunn er líka ansi myndarlegt matargat. Mér finnst ég reyndar ekki alveg vera komin með yfirsýn á það hvað þær systurnar eru að borða mikið en það hlýtur að koma bráðum. Ylfa hefur reynt að vera með einhverja stæla og þykist vera gikkur en hún er byrjuð að gefa undan. Iðunn hinsvegar elskar ramen og hrísgrjón. Hún er reyndar svo kröfuhörð að ég er næstum farin að borða afgangana hennar þegar við eigum að deila einni skál. En maður getur varla verið að væla meðan barnið borðar. Svo er hún líka mjög dugleg að drekka vatn og þegar við gleymdum vatnsbrúsanum hennar heima um daginn varð hún alveg ómöguleg og hætti ekki fyrr en hún fékk vatn. Við keyptum bara hálfslítiers flösku og ég hélt að þetta yrði kannski eitthvað vandamál því við vorum ekki með neitt rör en nei, nei hún þambaði bara af stút eins og ekkert væri.
Hvað kerruna varðar þá er hún á báðum áttum, stundum vill hún ekkert með hana hafa en oftast er henni sama. Held reyndar að hún sé ekki búin að fatta að Ylfa sé fyrir aftan hana. En hún er óneitanlega fyndin þegar hún situr búldurleit með sólhatt og horfir ákveðin á alla sem labba framhjá. Það er spurning hvort er horft meira á hana með sín grá-grænu augu og lubba eða Ylfu sem er eins og einnar konu sirkus aftan á prammanum.
Enn sem komið er nenna þær systurnar alveg að leika sér saman. Ylfu finnst Iðunn stundum sýna dúkkunum sínum óþarflega mikinn áhuga og á það til að flýja upp í sófa ef henni finnst nóg komið. Ylfu finnst hún nefninlega eiga allt dótið alveg sama þó henni sé sagt á hverjum degi að þær eigi það "saman". Saman hvað?
Eins og vanalega er Ylfa með allt á hreinu og er búin að tilkynna okkur það nokkrum sinnum að það sé sko pabbi sem svæfi hana en mamma sjái alfarið um Iðunni. Enda kannski ekki neitt skrítið þar sem Iðunn er en mikið brjóstabarn og finnst meira spennandi að hanga með mjólkinni en ekki. Hún hefur tekið upp á því að koma sér bara að mjólkinni, m.ö.o. troða sér ofan í hálsmál hjá mér eins og ekkert sé og urrar reiðilega ef hún fær ekki sína þjónustu samstundis. Þegar við erum svo heima og hún hefur meira aðgengi að mjólkinni gerir hún tilraunir. Acrobatic nursing hljómar jafn mikið púl og þar er. Púlið er reyndar meira að minni hálfu heldur en hennar í árangurslausum tilraunum til þess að fá hana til að sitja kyrra í smá stund. Allar hennar æfingar í fanginu á mér hafa svo orðið til þess að núna getur hún staðið upp, við hluti að vísu en samt þroski (vúhú). Hún hefur hingað til afrekað að klifra inn á bað (hér er um eitt þrep að ræða) og fest sig hálf upp í sófa, þ.e. með annan fótinn upp í sófanum en hinn á gólfinu. Svo er líka hreint afbragð að standa undir borstofuborðinu en það er erfiðara að setjast niður aftur. Þetta hlýtur allt að koma.
Hún virðist vera efni í hinn mesta fiktara og þráir að leika sér með öll raftæki hússins, en fær auðvitað ekki. því notar hún tímann frá því að hún vaknar og þangað til annað hvort okkar vaknar til að skríða um og skoða. Henni finnst afbragð að sofa á dýnum á gólfinu, þá er svo auðvelt að koma sér framúr. Við pössum auðvitað að það sé ekkert sem hún má ekki hafa á gólfinu en brátt verður það ekki nóg því í gærmorgun sá ég hana reyna að opna hurðina inn í svefnherbergi. Þegar það tekst held ég að sumir þurfi að fara að sofa í bandi.
- Jóhanna
Og nú MYNDIR!
Iðunn er líka ansi myndarlegt matargat. Mér finnst ég reyndar ekki alveg vera komin með yfirsýn á það hvað þær systurnar eru að borða mikið en það hlýtur að koma bráðum. Ylfa hefur reynt að vera með einhverja stæla og þykist vera gikkur en hún er byrjuð að gefa undan. Iðunn hinsvegar elskar ramen og hrísgrjón. Hún er reyndar svo kröfuhörð að ég er næstum farin að borða afgangana hennar þegar við eigum að deila einni skál. En maður getur varla verið að væla meðan barnið borðar. Svo er hún líka mjög dugleg að drekka vatn og þegar við gleymdum vatnsbrúsanum hennar heima um daginn varð hún alveg ómöguleg og hætti ekki fyrr en hún fékk vatn. Við keyptum bara hálfslítiers flösku og ég hélt að þetta yrði kannski eitthvað vandamál því við vorum ekki með neitt rör en nei, nei hún þambaði bara af stút eins og ekkert væri.
Hvað kerruna varðar þá er hún á báðum áttum, stundum vill hún ekkert með hana hafa en oftast er henni sama. Held reyndar að hún sé ekki búin að fatta að Ylfa sé fyrir aftan hana. En hún er óneitanlega fyndin þegar hún situr búldurleit með sólhatt og horfir ákveðin á alla sem labba framhjá. Það er spurning hvort er horft meira á hana með sín grá-grænu augu og lubba eða Ylfu sem er eins og einnar konu sirkus aftan á prammanum.
Enn sem komið er nenna þær systurnar alveg að leika sér saman. Ylfu finnst Iðunn stundum sýna dúkkunum sínum óþarflega mikinn áhuga og á það til að flýja upp í sófa ef henni finnst nóg komið. Ylfu finnst hún nefninlega eiga allt dótið alveg sama þó henni sé sagt á hverjum degi að þær eigi það "saman". Saman hvað?
Eins og vanalega er Ylfa með allt á hreinu og er búin að tilkynna okkur það nokkrum sinnum að það sé sko pabbi sem svæfi hana en mamma sjái alfarið um Iðunni. Enda kannski ekki neitt skrítið þar sem Iðunn er en mikið brjóstabarn og finnst meira spennandi að hanga með mjólkinni en ekki. Hún hefur tekið upp á því að koma sér bara að mjólkinni, m.ö.o. troða sér ofan í hálsmál hjá mér eins og ekkert sé og urrar reiðilega ef hún fær ekki sína þjónustu samstundis. Þegar við erum svo heima og hún hefur meira aðgengi að mjólkinni gerir hún tilraunir. Acrobatic nursing hljómar jafn mikið púl og þar er. Púlið er reyndar meira að minni hálfu heldur en hennar í árangurslausum tilraunum til þess að fá hana til að sitja kyrra í smá stund. Allar hennar æfingar í fanginu á mér hafa svo orðið til þess að núna getur hún staðið upp, við hluti að vísu en samt þroski (vúhú). Hún hefur hingað til afrekað að klifra inn á bað (hér er um eitt þrep að ræða) og fest sig hálf upp í sófa, þ.e. með annan fótinn upp í sófanum en hinn á gólfinu. Svo er líka hreint afbragð að standa undir borstofuborðinu en það er erfiðara að setjast niður aftur. Þetta hlýtur allt að koma.
Hún virðist vera efni í hinn mesta fiktara og þráir að leika sér með öll raftæki hússins, en fær auðvitað ekki. því notar hún tímann frá því að hún vaknar og þangað til annað hvort okkar vaknar til að skríða um og skoða. Henni finnst afbragð að sofa á dýnum á gólfinu, þá er svo auðvelt að koma sér framúr. Við pössum auðvitað að það sé ekkert sem hún má ekki hafa á gólfinu en brátt verður það ekki nóg því í gærmorgun sá ég hana reyna að opna hurðina inn í svefnherbergi. Þegar það tekst held ég að sumir þurfi að fara að sofa í bandi.
- Jóhanna
Og nú MYNDIR!
"Ha hvað segiru?"
Ylfa og peningatöfrar
Iðunn í "litla baðinu" eins og Ylfa kallar það
Iðunn væri alveg til í að leika sér með myndavélina
Þessi mynd er eiginlega bara til sönnunar um að Nökkvi sé enn á lífi
Rugludallur undir dýnu
Thursday, September 6, 2012
Einföld leið
Í gær áttu strákarnir að fara upp í skóla og ná í kynningapakka sem beið þeirra á skrifstofunni. Að sjálfsögðu vildum við stelpurnar koma með til að sjá skólann og hvar hann væri staðsettur. Af kortinu að dæma er ekki langt í þetta frá okkur svo þetta ætti nú ekki að vera mikið mál. Auðvitað pössuðum við okkur að fara ekki fyrr en stelpurnar væru búnar að taka hádegislúrinn sinn. Þegar átti að vekja þær spratt Iðunn (eins og vanalega) strax upp hin hressasta en Ylfa lá eins og rotaður selur (eins og vanalega). Eftir mikið vesen og mikla stæla frá eldra barninu náðum við að pota henni á klósettið og svo í föt.
Koppa/klósettherferðin fór öll forgörðum þessa daga sem Nökkvi var ekki með okkur svo það er verið að vinna í þessu aftur núna. Við komumst ekki hjá því að því leiti að ég neitaði að fara með hana í 19 klukkustunda ferð ef ég ætti að fara að standa upp á fimm mínútna fresti til að hlaupa með henni á klósettið. Ylfa er því svolítið í þeim pakkanum að pissa á sig (og fleirra) og erum við að reyna að taka á því núna.
Aftur að skólaferðinni. Við vorum orðin góðkunn leiðinni upp að lestarstöð svo við örkuðum þangað og fórum þá fyrst að líta á kortið. Sáum þá að við vorum að fara aðra leið heldur en hafði verið teiknuð þar en það skipti nú litlu því þær virkuðu báðar. Eftir smá rölt varð okkur ljóst að það var mun heitara en hafði verið dagana áður og við að labba uppí mót. Ylfa varð hin erfiðasta og vildi láta halda á sér en þegara Nökkvi var kominn að bræðslumörkum og ætlaði að láta hana frá sér trylltist sú stutta. Ekki bara afþví hann hélt ekki á henni heldur líka vegna þess að á gangstíginum voru maurar á hlaupum og henni fannst þeir hræðilegir. Nökkvi átti því ekki annara kosta völ en að halda á henni áfram. Svo náði hún að sníkja sér djús úr vél á leiðinni og varð þá hin spakasta en labbaði eins hægt og mögulegt er, einbeitningin öll á djúsnum. Við þurftum bara að spurja einu sinni til vegar en áttum þá bara örfá skref eftir. Skólinn er hinn glæsilegasti og öll íbúðarhús á leiðinni þangað, frá lestarstöðinni, virkilega flott. Nökkvi var búinn að heyra að það væri "ríkt" hverfi í Nishinomiya og við gerum ráð fyrir því að þetta hafi verið partur af því. Við fundum bygginguna sem strákarnir áttu að fara í og þeir náðu í pappírana sína. Á meðan stálumst við Ylfa á klósettið og sáum meðal annars "holu í gólfinu klósett" sem Ylfu fannst mjög spennandi.
Heimleiðin var öll niður brekkur og því mun bærilegri. Við smökkuðum melónubrauð, sem er delicious og Ylfa stoppaði á róluvelli þar sem hún fór með pabba sínum í hringekju. Ég skaust í búðina og svo fórum við heim. Þá fór Nökkvi aðeins að læra og stelpurnar léku sér í rólegheitum. Þar til síminn hringdi, ég var svosem búin að minnast á það á facebook
-Jóhanna
Koppa/klósettherferðin fór öll forgörðum þessa daga sem Nökkvi var ekki með okkur svo það er verið að vinna í þessu aftur núna. Við komumst ekki hjá því að því leiti að ég neitaði að fara með hana í 19 klukkustunda ferð ef ég ætti að fara að standa upp á fimm mínútna fresti til að hlaupa með henni á klósettið. Ylfa er því svolítið í þeim pakkanum að pissa á sig (og fleirra) og erum við að reyna að taka á því núna.
Aftur að skólaferðinni. Við vorum orðin góðkunn leiðinni upp að lestarstöð svo við örkuðum þangað og fórum þá fyrst að líta á kortið. Sáum þá að við vorum að fara aðra leið heldur en hafði verið teiknuð þar en það skipti nú litlu því þær virkuðu báðar. Eftir smá rölt varð okkur ljóst að það var mun heitara en hafði verið dagana áður og við að labba uppí mót. Ylfa varð hin erfiðasta og vildi láta halda á sér en þegara Nökkvi var kominn að bræðslumörkum og ætlaði að láta hana frá sér trylltist sú stutta. Ekki bara afþví hann hélt ekki á henni heldur líka vegna þess að á gangstíginum voru maurar á hlaupum og henni fannst þeir hræðilegir. Nökkvi átti því ekki annara kosta völ en að halda á henni áfram. Svo náði hún að sníkja sér djús úr vél á leiðinni og varð þá hin spakasta en labbaði eins hægt og mögulegt er, einbeitningin öll á djúsnum. Við þurftum bara að spurja einu sinni til vegar en áttum þá bara örfá skref eftir. Skólinn er hinn glæsilegasti og öll íbúðarhús á leiðinni þangað, frá lestarstöðinni, virkilega flott. Nökkvi var búinn að heyra að það væri "ríkt" hverfi í Nishinomiya og við gerum ráð fyrir því að þetta hafi verið partur af því. Við fundum bygginguna sem strákarnir áttu að fara í og þeir náðu í pappírana sína. Á meðan stálumst við Ylfa á klósettið og sáum meðal annars "holu í gólfinu klósett" sem Ylfu fannst mjög spennandi.
Heimleiðin var öll niður brekkur og því mun bærilegri. Við smökkuðum melónubrauð, sem er delicious og Ylfa stoppaði á róluvelli þar sem hún fór með pabba sínum í hringekju. Ég skaust í búðina og svo fórum við heim. Þá fór Nökkvi aðeins að læra og stelpurnar léku sér í rólegheitum. Þar til síminn hringdi, ég var svosem búin að minnast á það á facebook
"Tók allan tilfinningaskalann áðan. Varð skelfingu lostin því að síminn hringdi, sá eini sem er með númerið mitt er Nökkvi og hann var heima. Þá fattaði ég að þetta væri kerrubúðin að láta vita af kerrunni fríkaði út og gargaði á Nökkva að svara fyrir mig. Beið svo spennt meðan hann talaði og sprakk úr gleði þegar hann sagði að kerran væri komin og hann mætti sækja hana. Nú bíð ég full eftirvæntingar eftir því að Nökkvi og kerran komi heim :D"Svo skellti ég kerrunni saman og nú bíð ég eftir því að Ylfa klári lúrinn sinn svo við getum farið út að prófa gripinn.
-Jóhanna
Wednesday, September 5, 2012
Ó þetta heita veður
Eftir að stelpurnar höfðu lagt sig í dag flúðum við til Umeda og í Karaoke í 3 tíma. Afhverju svona lengi? Jú því þegar maður er búinn að borga sig inn má maður fá sér að drekka eins og manni sýnist og það er loftkæling þar. Við fengum okkur reyndar líka að borða það og smökkuðum takuyaki sem lítur svona út...
þetta er samt ekki mynd frá okkur. Það var mega gott. Ylfa ætlaði ekki að borða það fyrr en við sögðum henni að þetta væru fiskibollur, sem það er ekki alveg, það er kolkrabbi í þessu hinsvegar.
Ylfa er alltaf að eignast nýja vini, sérstaklega í lestinni. Þegar við vorum að fara heiman frá okkur byrjaði hún t.a.m. að blikka miðaldra konur sem sátu hinumegin við ganginn. Þær ætluðu að tapa sér yfir því hvað hún væi "kawaii". Þá bætti Ylfa um betur og sendi þeim peace-merki og hvolpaaugu. Þær gömlu hreinlega skríktu af gleði. Hún kann'etta.
Ylfa er alltaf að eignast nýja vini, sérstaklega í lestinni. Þegar við vorum að fara heiman frá okkur byrjaði hún t.a.m. að blikka miðaldra konur sem sátu hinumegin við ganginn. Þær ætluðu að tapa sér yfir því hvað hún væi "kawaii". Þá bætti Ylfa um betur og sendi þeim peace-merki og hvolpaaugu. Þær gömlu hreinlega skríktu af gleði. Hún kann'etta.
Annars eru þær systur sofandi í augnablikinu enda komið kvöld og klukkan að ganga ellefu. Ætla að snúa mér að einhverju öðru ... eins og til dæmis nammipokanum.
-Jóhanna
-Jóhanna
Monday, September 3, 2012
Kerrudraumar að rætast
Eftir langar stundir á netinu að reyna að komast að því hvar í veröldinni við ættum að kaupa kerru fann ég loksins á netinu búð sem ætti að selja slíka gripi og vera í næsta nágrenni. Því var ákveðið að við Jón og Iðunn myndum fara og athuga hvort að við gætum ekki fengið eins og eina kerru fyrir stelpurnar. Afþví ég var búin að njósna um þetta á netinu var ég með kerru í huga sem gæti svarað þörfum Ylfu og Iðunnar. Græjan lítur svona út.
Áður en við fórum þurftu að vísu bæði Jón og Nökkvi að grandskoða kort af svæðinu svo við myndum ekki týnast en svo lögðum við af stað með það í huga að McDonalds væri í sama húsi og að það væri nú venjulega vel merkt. Þegar við fórum var skýjað og fínt og lestarferðin var mjög góð enda allar lestar loftkældar (thank god!).
Á lestarstöðinni fundum við svo réttan útgang, þökk sé McDonalds merkinu, og röltum af stað í átt að búðinni. Þetta er á svipuðum stað og maður fer í annað moll sem við erum búin að fara áður í (Nishinomiya Gardens). Barnabúðin sem við fórum í var ROSALEGA flott! Mamman í mér tapaði sér hreinlega. Þarf klárlega að fara aðra ferð þangað til þess að skoða. Við fundum kerrurnar og eftir örskamma stund birtist afgreiðslukona. Afþví að maður þarf alltaf að vera með eitthvað vesen bað ég að sjálfsögðu um kerru sem var ekki til inn á lager svo að við fengum að borga fyrir hana og verðum látin vita þegar gripurinn kemur. Aftur átti að fara að skrifa nafnið mitt með katakana en þegar hún sá eftirnafnið mitt sagði hún að það væri nóg fyrir þau að hafa bara fornafnið. Við versluðum smá meira, fórum og keyptum skurðarbretti og eitthvað smáræði í matinn en héldum svo heim.
Nú sitjum við heima og svitnum. Ég hlakka ótrúlega mikið til að fá nýju græjuna mína heim svo ég geti farið út að labba með stelpurnar, er orðin örlítið þreytt á burðarsjalinu því það er eins og að vera í úlpu, hvað þá í þessum hita! Svo er þetta líka svo töff kerra að Ylfa getur valið um að standa eða sitja. Iðunn verður aftur á móti að sætta sig við það að sitja... erfitt líf það. Fatta það reyndar núna þegar ég skrifa þetta að ég spáði ekki í regnplasti á kerruna áðan, e.t.v. er hægt að kaupa svoleiðis þegar fram líða stundir.
Á lestarstöðinni fundum við svo réttan útgang, þökk sé McDonalds merkinu, og röltum af stað í átt að búðinni. Þetta er á svipuðum stað og maður fer í annað moll sem við erum búin að fara áður í (Nishinomiya Gardens). Barnabúðin sem við fórum í var ROSALEGA flott! Mamman í mér tapaði sér hreinlega. Þarf klárlega að fara aðra ferð þangað til þess að skoða. Við fundum kerrurnar og eftir örskamma stund birtist afgreiðslukona. Afþví að maður þarf alltaf að vera með eitthvað vesen bað ég að sjálfsögðu um kerru sem var ekki til inn á lager svo að við fengum að borga fyrir hana og verðum látin vita þegar gripurinn kemur. Aftur átti að fara að skrifa nafnið mitt með katakana en þegar hún sá eftirnafnið mitt sagði hún að það væri nóg fyrir þau að hafa bara fornafnið. Við versluðum smá meira, fórum og keyptum skurðarbretti og eitthvað smáræði í matinn en héldum svo heim.
Nú sitjum við heima og svitnum. Ég hlakka ótrúlega mikið til að fá nýju græjuna mína heim svo ég geti farið út að labba með stelpurnar, er orðin örlítið þreytt á burðarsjalinu því það er eins og að vera í úlpu, hvað þá í þessum hita! Svo er þetta líka svo töff kerra að Ylfa getur valið um að standa eða sitja. Iðunn verður aftur á móti að sætta sig við það að sitja... erfitt líf það. Fatta það reyndar núna þegar ég skrifa þetta að ég spáði ekki í regnplasti á kerruna áðan, e.t.v. er hægt að kaupa svoleiðis þegar fram líða stundir.
-Jóhanna
Myndir! Glíp!
Nökkvi á afmæli vúhú! Í tilefni þess er hann að klára pappírsmálin svo okkur verði ekki hent úr landi. Við fórum öll upp í borgarskrifstofuna fyrr í dag en gleymdum nokkrum pappírum heima svo að við fórum heim og strákarnir fóru aftur út. Nú sefur Iðunn og við Ylfa bíðum eftir því að strákarnir komi aftur heim.
Og nú .... myndir! Þær eru fáar og ekki svo merkilegar en við erum lítið búin að nota myndavélina þessa síðustu daga.
Nökkvi og Ylfa kubba, fyrsta daginn.
Jón brúkar tölvuna við mjög óskipulagt matarborð
Iðunn Heiður borðar hrísgrjón og svínar út.
Litla monsan sefur af sér hitann ... liggjani ofaná sólhattinum sínum
Sveitt Ylfa horfir á teiknimynd og kubbar.
Hress Iðunn með tíkó og litapakka
Erum annars að bíða eftir því að fá betra net áður en við getum farið að spjalla við vini og ættingja á skype/google hangout. Það tók okkur Önnu klukkutíma um daginn að ná almennilegu sambandi og enduðum á skype. En við sjáum hvernig þetta verður þegar netmálin eru komin á hreint.
-Jóhanna
-Jóhanna
Subscribe to:
Posts (Atom)