Sunnudagur til söngva

Í dag fórum við í smá túristaleik og skelltum okkur til Itami sem er staður sem Nökkvi fór á í gær og sá í leiðinni karíókí-stað sem honum langaði að prófa, því þó maður noti sömu keðjuna/fyrirtækið eru þeir misdýrir eftir staðsetningu. Svo við fórum og hoppuðum upp í lest, svo aðra og svo eina í viðbót. Þegar við komum inn í síðustu lestina vissum við ekki hvert við ættum að horfa því það snéru sér allir við í lestinni til að horfa á okkur. Svo byrjaði kórinn: "kawii - kawaii - kawaii". Fólk reyndi eins og það gat að sjá framan í Ylfu og svo breyttist kórinn: "you are cute - you are cute - you are cute" með svaðalegum japönskum hreim ( ju aru kjut ).
             Það er sennilega ekki mikið um túrista á þessum stað þar sem hann er svolítið út úr leið. Við skoðuðum okkur aðeins um og fórum svo í karíókí. Það var svosem allt í lagi, við vorum auðvitað bara tvö með stelpurnar svo þetta var ekkert partý. En samt gaman að komast út og sjá sig um. Iðunn sofnaði og Ylfa var hin orkumesta. Við sungum lög með henni og fyrir hana úr teiknimyndum sem hún er búin að vera að horfa á. Þemalögin úr Ponyo / Ponyo on the cliff by the sea og Totoro / My neighbor Totoro. Hún var snögg að komast upp á lagið og vildi syngja lögin aftur og aftur. Þegar tíminn okkar var búinn var farið að rökkva úti. Ég fattaði að við værum búin að missa af skype stefnumótinu okkar við mömmu og pabba (dem) og fríkaði pínu út. Við róuðum taugarnar (mínar) yfir skyndibita frá McDonald's og héldum svo heim á leið.
           Í síðustu lestinni stóð fólk við hliðiná okkur með lítið barn. Pabbinn var mikið að reyna að spjalla við Ylfu sem var að farast úr svefngalsa og feimni. Það er óhætt að segja að það sé spes blanda. Nökkvi spurði hvað barnið þeirra væri gamalt og fór aðeins að spjalla við parið. Það stóð þó bara stutt yfir því að við þurftum að fara út tvemur stoppum seinna.
          Við komum heim og töluðum við fullt af fólki (Pétur, Signý, Fannar, Ásdísi og Bjarna) og svo fóru stelpurnar að sofa. Ekki halda þó að ævintýrið sé búið. Stuttu eftir að við kveiktum ljósið frammi, eftir að Ylfa sofnaði, komst ég í kynni við kakkalakka. Ég fríkaði út og Nökkvi bjargaði mér. Ég hefði tekið myndir en ég gat bara ómögulega hreyft mig. Mitt helsta sönnunargagn fyrir þessu er örið á sálinni og facebook statusinn sem fylgdi herlegheitunum.
         Ég varð að stoppa í miðju bloggi því að Iðunn var að vakna. Núna er mánudagsmorgun og við erum að fara að reyna að ná sambandi við pabba og mömmu. Hér í lokin eru svo myndir frá því í gær.

Á leið í ævintýri, þetta er í götunni "okkar"

Á lestarstöðinni

Ylfa og stundartaflan fyrir lestina

Burðardýrið Jóhanna

Lestin er komin!

Feðgin

Mæðgur

Iðunn (nýbúin að borða brauð)

Beðið eftir að Ylfa klári að borða, Nökkvi skoðar orðabók á meðan

Nýji myndavélasvipurinn

Söngfugl

Iðunn og vargaskuggi af Ylfu sem stóð yfir henni

Ylfa syngur "Ponyo"

Feðginadúettinn

Á heimleið í lestinni

-Jóhanna

Myndir þrátt fyrir snúruleysi

Harr harr! Ég yfirbugaði vandamálið (vantaði snúruna í myndavélina) þegar ég fann kortalesarann á tölvunni. Svo hér koma myndir!


Onigiri sem við stelpurnar fengum okkur í morgukaffinu

Iss, piss búið að setja barnalæsingu á innstungurnar. Maður finnur sér bara eitthvað annað til að fikta í á meðan.

Strike a pose

Svo ætlaðið mín að taka myndavélina

Puntgrísinn Ylfa með hárið í slaufu.

Undursamleg mynd af feðginunum - hvað sem gerist ekki líta í myndavélina!

Ég með litla gorminn

Tannvargurinn, hér ber að líta tvær uppkomnar og fjórar sem eru komnar í gegn.

-Jóhanna

Friend, I come visit you?

Nú er föstudagskvöld hjá okkur. Ylfa er komin inn í rúm en ekki alveg sofnuð enn. Nökkvi var að stökkva inn í herbergi til hennar því eins og hún orðaði það "þá ætlar pabbi að svæfa mig - EKKI þú!" Hún er hress. Fínt fyrir mig, þá fæ ég ró og næði til að blogga.
    Nökkvi er búinn að vera í "alvöru" skóla í tvo daga og líka það mjög vel. Hann er reyndar ekki búinn fyrr en 18:20 á fimmtudögum en við hljótum að lifa það af. Honum finnst frábært að skilja bara helminginn af því sem fólk er að segja því það þýðir að hann hefur tækifæri til þess að læra fullt af nýjum orðum. Greinilegt að sumir eru með Pollýönu-heilkennið. Hann kíkti við í svona manga-klúbb sem er í skólanum og spjallaði við nokkra. Svo teiknaði hann mynd og liðið varð alveg kjaftstopp (ég gæti verið að ýkja smá en ef hann getur ekki sagt frá því sjálfur...).
     Á sama tíma hinumegin í bænum: Við stelpurnar tóku massífan innkaupadag í gær. Kaupa afmælisgjafir, bleyjur, barnamat og annan mat. Til þess að geta keypt stóran/ódýran bleyjupakka fórum við upp í ACTA sem er gamla mollið hjá lestarstöðinni. Stelpurnar ákváðu að leggja sig ekki áður en við fórum sem endaði á þvi að Ylfa var ekki skemmtileg á leiðinni en Iðunn sofnaði um leið og kerran rúllaði af stað. Til að gera söguna sem stysta þá fékk ég allt sem ég ætlaði að kaupa + anstyggilegt moskítóbit + harðsperrur. Við komum inn um dyrnar heima algerlega örmagna og rétt náðum að taka upp úr pokunum áður en við hrundum allar upp í rúm í smá tíma. Sváfum samt ekki, lágum bara og Iðunn sofnaði aftur. Grey skottið er að taka svo margar tennur í einu að það má ekkert út af bera. Hún var sérstaklega slæm í gær svo að búðarferðin var hin mersta kvöð fyrir hana. Við elduðum og borðuðum. Nökkvi skilaði sér heim og svo svæfðum við stelpurnar.
      Í nótt ákvað Iðunn að hún væri búin að sofa nóg. Guð má vita hvað klukkan var en það var enn dimmt úti þegar hún byrjaði að tralla. Pabbi hennar svaf þetta af sér blessaður og ákvað að þegar Ylfa byrjaði að rumska um sjö leitið að ég ætti að fara fram úr til þess að sinna henni og leifa honum að sofa aðeins lengur. Ég urraði á hann að ég hefði ekki fengið beint að sofa í nótt en skrönglaðist samt á fætur. Nökkvi fór og Iðunn fór að verða syfjuð aftur svo ég setti teiknimynd á fyrir Ylfu og skreið aftur upp í rúm. Ylfa sat eins og límd við skjáinn og þegar myndin hennar var búin vaknaði Iðunn og Ylfa lagði sig. Þegar ég var svo að vekja Ylfu til að fara út sofnaði Iðunn. Það mætti halda að við værum haldin drómasýki. Þegar litla barnið vaknaði svo dreif ég okkur út áður en einhver annar myndi sofna. Við sáum nefninlega róluvöll í gær sem átti alveg eftir að prófa. Þegar við komum þangað fréttist það að Nökkvi væri á heimleið svo við flýttum okkur að senda honum skilaboð um að koma til okkar. Ylfa skemmti sér vel, varð yfir sig ástfangin af ruggu-pöndu sem var á leikvellinum. Svo erum við bara búin að hafa það náðugt.
     Ég ætlaði að setja inn myndir en sökum þess að ég finn ekki snúruna í myndavélina verður það að bíða.
Ég er næstum því að gleyma að segja frá óhugnarlega vingjarnlega manninum sem stoppaði okkur á heimleiðinni. Vissum varla hvað var í gangi. Við vorum sem sagt að rölta heim þegar að skindilega vindur sér að okkur maður og byrjar að tala. Hann segir "I'm friend. My name is [Eitthvað nafn] and I live in that yellow, orange house. You come visit us. I am from Taiwan. My wife she also live there." Svo kom konan hans sem var fór líka að tala við okkur á svipuðum nótum "Friend. My name is [þetta var of absurd til að muna það] I am raised in japan. You come visit us for lunch or coffee. How much, how old (benti á Iðunni). 7 - 8 months? I'm midwife. She stand up yet? You come visit us or we can come visit you" Við stóðum þarna eins og skötur og Nökkvi svaraði hinu og þessu. "Where you from? You all so beautiful (why thank you stranger). Ok, you have my number. You call me. Ok, bye." Eftir stóðum við eins og álfar út úr hól. Nökkvi fór að rýna í textann á blaðinu sem maðurinn hafði rétt honum og ef hann skildi þetta rétt þá vorum við að tala við einhverja trúboða. Það var a.m.k. minnst á biblíu eða eitthvað í þá áttina. Höldum við. Vona þetta þýði að mér sé samt óhætt að nota róluvöllinn, hann er of awesome. Ég neyðist þá bara til að ræða trúarleg málefni á meðan barnið leikur sér.

-Jóhanna

p.s. Moskítóflugur ættu allar að vera með ofnæmi fyrir íslendingum, sérstaklega mér. Það er ekkert gaman að vera gómsæt.

Krúttin og Quasimodo

Í dag erum við búnar að hanga inni, það er rigning úti og því ekki margt annað í boði en að hanga inni. Til þess að gera inniveruna enn skemmtilegri þá er maturinn um það bil að verða búinn og einhver (sennilega Nökkvi) neyðist til þess að fara út í búð og versla.
    Í gær hinsvegar var ekki ringing. Við Ylfa skelltum okkur meira að segja út og skildum Nökkva og Iðunni eftir heima. Fyrst fórum við á róluvöll sem er hérna rétt hjá og Ylfa rólaði eins og enginn væri morgundagurinn. Við hittum mæðgur og Ylfa rólaði aðeins með  stelpunni en nennti því svo ekki lengur og fór öfuga leið upp í rennibrautina, s.s. klifraði upp rennuna og labbaði niður stigann. Eftir að hafa leikið þetta eftir svona fjórum sinnum fórum við af rólónum og upp í 100 yena búðina sem er hjá lestarstöðinni. Keyptum okkur hitt og þetta, þar á meðal forláta kælitösku undir flöskur sem lítur út eins og Mikki mús. Við stoppuðum í lítilli búð á leiðinni því mig grunaði að þeir seldu steikarspaða eins og pabbi var nýbúinn að glata. Krúttlegasta búð en ég ætlaði að fá hjartaáfall þegar feitt og pattaralegt fiðrildi lenti á mér inn í búðinni. Ég skækti, inní mér, og ýtti Ylfu áfram út ganginn þar til við vorum öruggar fyrir vængjaða óvininum. Fiðrildi eru bara fjarskafalleg og ættu ekki að setjast á fólk! Sérstaklega þegar þau (fiðrildin) eru á stærð við ketti. Við gátum ekki farið tómhentar út úr búðinni, hvað þá eftir að ég hafði tekið stuðmanna-hopp út úr ganginum (yfirvegaður flótti undan fiðrildi verður aldrei jafn svalur). Ylfa fékk því að velja sér einn lítinn mola úr nammihillunni og heimtaði að fá að borga sjálf. Eigendur búðarinnar voru miðaldra hjón sem brostu sínu blíðasta þegar Ylfa (mjög ákveðin á svip) arkaði upp að borðinu með peninginn í annari og nammið í hinni. Maðurinn bauð okkur góðann daginn á ensku og fór svo að forvitnast hvaðan við værum, á japönsku að sjálfsögðu. Þegar ég loksins skildi hvað hann átti við var hann búinn að giska að við værum frakkar eða bandaríkjamenn. Ég sagði að við værum frá Íslandi og þeim fannst það voða merkilegt. Hann sagði að það væri ansi langt í burtu (svo mikið er víst). Konan hans var alveg að fara yfirum útaf Ylfu sem horfði brúnaþung á nammihilluna, hefði verið til í að fá meira en bara einn mola. Þegar hún var búin að segja í þriðja skiptið að Ylfa væri "kawaii" heyrðum við umgang fyrir innan búðarkassann. Fram kom eldri kona, sem ég gerði eiginlega bara ráð fyrir að væri mamma annarshvors þeirra. Heyrði að hún sagði "bíddu,bíddu mig langar að sjá". Þegar hún sá Ylfu, sem að þessu sinni var klædd í rauðan blómakjól með heklaðann hatt á hausnum, skríkti hún og upphófust miklar samræður milli kassadömunnar, gömlu konunnar og Ylfu, sem gerði mest lítið annað en að brosa og toga í kjólinn sinn. Mesta afrekið fannst mér þó að ég skildi hafa skilið hvað þau sögðu og útskírt fyrir þeim að við værum hérna því að maðurinn minn væri að læra japönsku en að ég skildi ekki svo mikið. Þau voru mjög kvetjandi og sögðu að mér væri nú bara alveg að takast að gera mig skiljanlega (vúhú!). Við þökkuðum fyrir okkur og Ylfa veifaði til þegar við loksins gátum slitið okkur lausar. Um leið og við gengum út hringdi Nökkvi og tjáði mér að yngra barnið væri mjólkurþurfi svo að við þyrftum að fara að koma okkur. Við stukkum inní matvöruverslun og keyptum kvöldmatinn og flýttum okkur heim. Iðunn fékk að drekka svo gekk kvöldið nokkuð venjulega fyrir sig. Heyrðum í Ásdísi á skype og systurnar léku á alls oddi fyrir ömmu sína og Bjarna sem rétt sást. Stelpunum var potað í bælið og við Nökkvi hengum í tölvunni þar til við þurfum að fara að sofa.
       Einhverstaðar í öllu vídeóglápinu tókst mér að fá annaðhvort ofnæmi fyrir einhverju eða stinga mig á einhverju, who knows, og vörin á mér fór að vera eitthvað hálf skrítin. Þegar ég leit í spegilinn var efrivörin orðin bólgin og aum öðru megin. Nákvæmlega engin simmetría í svona löguðu, ég er ekki að fíla'ða. Nökkvi stakk upp á köldum bakstri og nægum svefni. Þegar ég vaknaði í morgun voru herlegheitin orðin miklu ljótari og ég fann fyrir þessu upp að auga. Ég varð auðvitað pirraðari en allt svo Nökkvi og stelpurnar þurftu að díla við úrillan skógarbjörn í morgunsárið. Nökkvi fór í skólann og ég hófst handa við að kæla bólguna og drekka vatn. Stelpurnar höguðu sér svosem en ég vissi ekki hvert ég ætti að fara þegar ég hafði rétt lokað augunum og það var pikkað í öxlina á mér. Ég opnaði augun og sá þar sigri hrósandi Iðunni sem hafði klifrað upp í sófann. Núna er hún búin að klifra upp í sófa að minnsta kosti fimm sinnum í dag, þetta lofar ekki góðu ég hef aldrei átt svona klifurbarn. Eftir marga kalda bakstra, bólgueyðandi og fullt af vatni er bólgan að fara. Þetta ruglaða lið sem er að fá sér fyllingu í varirnar er eitthvað ruglað, mér leið eins og ég væri með andagogg og hef hugsað mér að endurtaka þetta look ekki aftur.

-Jóhanna

Hvert þó í heitasta!

Oj það er aftur orðið alltof heitt. Sem íslendingur ætti að vera ólöglegt að væla yfir of miklum hita en ég geri það samt. Á föstudaginn var rigningalegt allan daginn svo við stelpurnar fórum ekkert út en höfðum í staðinn alla glugga opna og nutum þess að fá smá "ekki jafn heitann" gust inn í húsið. Svo komu þrumur og eldingar seinni partinn. Ylfu fannst það spennandi og var ekki vitund hrædd heldur lék hljóðin eftir, samkvæmt hennar hugmyndum segja þrumur "bomm". Nökkvi hinsvegar fór út úr húsi og í skólaferð með hinum skiptinemunum. Þar sem þetta var ekki venjulegur skóladagur tók hann ekki töskuna með sér hvað þá heldur regnhlífina sína sem hékk utan á töskunni. Ylfa ætlaði ekki að komast yfir það að aumingja pabbi væri úti í þrumuveðri með enga regnhlíf. Hún tuðaði um þetta í þó nokkra stund, nógu lengi a.m.k. til þess að sagan fór að breytast. Allt í einu var það ekki regnhlíf sem var í töskunni heldur regnbogi og eins og allir vita er ómögulegt að vera úti í rigningu regnbogalaus. Hún hafði hinsvegar gleymt þessu öllu þegar Nökkvi kom heim og hljóp, eins og vanalega, upp um hálsinn á honum um leið og hún sá hann. Viti menn, heill á húfi þrátt fyrir regnbogaleysið.
       Nökkvi neitaði að vera túristalegur með stóru myndavélina okkar svo hann hafði lítið til að sýna okkur þegar hann kom heim en sagði okkur þess í stað hvað hefði drifið á dag(a) hans. Þeim var troðið í rútu, eins og vill vera í hópferðum, keyrð í hof í Nara sem heitir Houryuji sem hýsir elstu viðarstyttur í heimi. Eftir það fengu þau að borða. Nökkvi og Jón höfðu ekki mikið um matinn að segja, sögðu að það hefði verið helst til lítið af hverju en matur er matur. Nestið snæddu þau í garði sem er upp fullur af dádýrum. Jeij Bambi! Dádýr eru auðvitað sjúklega sæt og þarna var hægt að kaupa mat handa þeim svo Nökkvi splæsti í skammt. Þá breyttist litli ljúfi bambi í uppáþrengjandi freka dúfu sem hætti ekki fyrr en allt var búið. Sem sagt mjög aggressíf dýr í viðurvist matar. Eftir dádýraárásina fóru þau í annað hof, sem var líka fullt af dádýrum ... því þau eru svo sæt. Hofið heitir Todaiji og þar er að finna rosalega stóra Buddah styttu. Þar var risa súla með gati í gegnum og það er mikið heillatákn ef maður getur skriðið í gegnum gatið. Nökkvi og Jón tróðu sér í gegn. Eftir því sem Nökkvi segir var fullt af fólki að reyna að fara í gegn en gatið var bæði lítið og neðarlega svo þetta var of erfitt fyrir marga. Útlendingarnir voru að sjálfsögðu hvattir til dáða af heimafólki sem horfði spennt á eftir þeim í gegnum lukku-súluna. Ferðinni lauk svo með því að strákarnir sáu dádýr fá bóner (Nökkva finnst mikilvægt að þetta fylgi með, let it be known). Svo var liðinu smalað í rútuna og allir sendir heim. Nökkvi var hálfpartinn skammaður fyrir að vera að læra í skemmtiferðinni, hann er svo mikið rebel!
     Í gær var laugardagur og Ylfa búin að klára spjaldið sitt (aka. klósettþjálfunarblaðið) svo við trítluðum upp í Nishinomiya Gardens til að ljúka málinu og kaupa fingrabrúðurnar. Það var alltof heitt og við vorum við það að bráðna þegar okkur var skyndilega bjargað af vindinum, svo kom svart rigningaský og bara með eina regnhlíf. Ylfu fannst svakalega gaman að fá að nota loksins regnhlífina jafnvel þó það kæmi ekki meira en tveir, þrír dropar úr loftinu. Við vorum snögg að koma okkur inn í verslunarmiðstöðina, það varð ekkert úr rigningunni en skýjin héldu áfram að ygla sig fram eftir degi. Við fórum í raftækjabúð þar sem Nökkvi demdi sér á kaf í tölvuhugleiðingar en við stelpurnar soguðumst inn í dótadeildina. Ég var búin að vera að spá í því afhverju ég sæji hvergi leikfangabúðir en þær virðast vera geymdar þarna. Og ó boy hvað það er mikill háfaði. Það er kveikt á bókstaflega öllu dóti sem er með batterýum í, auglýsinga skjáir fyrir allt annað sem ekki getur gefið frá sér hljóð af sjálfdáðum og organdi börn þar inn á milli að reyna að suða sér út eitthvað glingur. Ylfa fékk púsluspil og fyrirmæli um að halda fast í mömmu eða vagninn því það var ekki fræðilegur möguleiki á að heyra í henni fyrir háfaðanum. Nökkvi keypti sér líka dót, tölvuspil eins og gamla fólkið myndi segja. Svo voru klósett-verðlaunin keypt og að lokum smá nasl. Stelpurnar eru alveg búnar að uppgötva melónubrauð (s.s. sætabrauð) og splittuðu einu slíku á milli sín en við Nökkvi borðuðum eitthvað allt annað, mun dularfyllri djúpsteiktann fisk (höldum við) sem smakkaðist guðdómlega. Við kíktum í aðeins fleirri búðir og fórum svo heim.
     Í dag hafði ég kvartað nógu mikið til þess að Nökkvi aumkaði sig yfir mig og leifði mér að kaupa sléttujárn, jibbý! Hárið á mér er búið að vera óviðráðanlegt með meiru út af öllum rakanum - á tímabili leit ég út fyrir að hafa orðið fyrir raflosti. Ég er ekki enn búin að prufa gripinn enda lítið annað búin að gera í dag en að koma okkur heim aftur úr mollinu og elda. Iðunn er að taka þriðju tönnina (framtönn neðri góm) og nennir engan veginn að sitja í kerrunni mjög lengi, vill líka eiginlega ekki borða en er samt rosa svöng sem leiðir af sér endalausa brjóstagjöf. Hún verður hin fúlasta ef hún vær ekki þjónustu samstundis og var því heldur fúl áðan þegar við vorum að reyna að borða kvöldmatinn. Við kunnum sem betur fer aðeins inn á hana og gátum blíðkað hana við með baðferð þar sem hún sat og malaði við sjálfa sig og nagaði kranann.
     Núna eru stelpurnar hinsvegar sofnaðar og liggja í hrúgu inn á rúmi. Undursamlega hljótt, bara kribbur og blóðug slagsmál í tölvunni hans Nökkva. Lovely.

-Jóhanna

"Sætar eins og hnappar"

Sælingur að fikta í blautþurrkupakka

Sætlingur í öðru veldi. 

Þær fengu s.s. eins föt. Mér finnst þær mega sætar en viðurkenni á sama tíma að ég er ekki hlutlaus

"Komdu ég ætla að knúsa þig" sagði Ylfa

Iðunn farin að undrast hvort móðir hennar ætli nokkurtíman að leggja myndavélina frá sér

Barnaföt hérna eru ekki svo dýr. Peysurnar kostuðu 980 yen og buxurnar 1200 yen, meira að segja frekar vönduð föt. Ég átti bágt, það var alltof mikið úrval, hefði geta keypt nokkra poka. Svo fékk Ylfa líka galla-leggings sem eru ljómandi góðir.

-Jóhanna+2

Tímabelti húsmóðurinnar

Nú er fimmti dagurinn sem Nökkvi fer í skólann og við stelpurnar verðum eftir heima. Á þessum dögum höfum við brallað hitt og þetta en aðallega heimilisstörf. Því þau eru svo "skemmtileg" (lesist: nauðsynleg). Hér eru rusladagar á þriðjudögum og föstudögum, fyrir brennanlegt rusl og á mánudögum eru flöskurnar teknar. Þessu fylgir að maður verður að vera búinn að koma pokunum út fyrir klukkan átta á réttum dögum. Mér finnst mjög handy að Nökkvi skuli vera kominn á fætur á þessum tíma því eins og er hefur hann alltaf kippt þessu með sér í leiðinni. Yay Nökkvi. Ég reyni að vera búin með húsverkin (hengja út fútonana/rúmin, þvo 1 - 2 vélar, sópa/skúra, vaska upp o.s.fv.) fyrir hádegi því þá getum við notað eftirmiðdaginn í eitthvað skemmtilegra eins og matarinnkaup eða almennt bráðn.
           Það er ennþá "alltof" heitt fyrir okkur selina. Mér var litið í spegil um daginn þegar ég var nýbúin að vera úti og varð skelfingu lostin því ég var rauðari en rauðasti tómatur (takk föla húð). Það skánaði þó snarlega þar sem loftkælingin í búðunum er frekar næs og kældi mig aftur niður í rétt hitastig. Engin furða að fólk horfi á mann.
         Það tók mig ekki langan tíma að komast að því að fólkið sem maður hittir út á götu skiptist í nokkra hópa. Um 9 leitið er gamalt fólk úti á götu, hjólandi ömmur eru snilld og alveg mega fyndnar þar sem þær hittast í skugganum og chilla með hinum hjólandi ömmunum. Geggjuð klíka. Um og upp úr hádegi birtast mömmurnar. Annað hvort hjólandi með börn framan og aftanáhjólunum (mega jafnvægisæfing) eða þá röltandi með einn krakka í kerru og annan í burðarpoka. Þær reka oftast upp stór augu þegar við löbbum framhjá á limmósínu kerrunni okkar. "Eeeh! Sugoi bebikaa!" = "Eeh! Amazing stroller". Ef við hefðum keypt okkur einfalda kerru hefðum við lookað miklu meira eins og innfæddir. Maður getur ekki alltaf unnið.
      Upp úr klukkan fjögur kemur svo allt skólafólkið. Verslunarmiðstöðin ( Nishinomiya Gardens) var troðfullt í gær af nemum þegar við fengum okkur kvöldmat. Svo hef ég litla vitneskju um kvöldmenninguna en mér finnst alltaf einhver vera á stjá.
      Við stelpurnar féllum beint í tímabelti húsmæðranna (hence nafnið á færslu dagsins) sem er ágætt en á sama tíma mjög fyndið því það var svo sem enginn búinn að plana þetta neitt sérstaklega. Við eigum því mikla möguleika á því að hitta mæður með börnin sín út á róló, sem er gott. Það er auðvitað alveg suddalega mikið af fólki hérna og því eins og það sé alltaf einhver úti. Mér finnst ég persónulega sjá mjög mikið af heimavinnandi húsmæðrum en það er e.t.v. afþví að ég er enn stíluð inn á íslenskan standard þar sem heimavinnandi húsmæður þurfa ekki endilega að vera með börnin sín með sér allan daginn, hér telst leikskóli vera munaður (say what?!). Ég er persónulega á móti því, ekki bara útaf eigin þægindum, vegna þess að börn hafa svo gott af því að vera í kringum önnur börn. Við stefnum enn að því að reyna að koma Ylfu inn einhverstaðar. Annars semur okkur mæðgum vel eins og stendur. Fyrstu dagarnir voru erfiðir, fyrir alla, því tímamunurinn var svo mikill, ferðalagið langt og umhverfið ókunnugt og framandi. Dagarnir fóru í það að skipta um föt á Ylfu og moppa eftir "slys". Hún er núna búin að taka sig á og er dugleg að fara á klósettið. Auðvitað gerðist það ekki alveg af sjálfum sér, við mútuðum henni. Þegar hún er búið með blaðið sitt (merkt í hvert skipti sem hún fer á klósettið) má hún fara og kaupa sér tvær fingrabrúður (kosta 200 yen). Hún var búin að eignast 6 stk. áður en samningaviðræður fóru fram og er staðráðin í að safna öllum sem eru í boði. Það er reyndar mjög gaman að versla í búðinni sem selur brúðurnar svo þetta er mikið tilhlökkunarefni fyrir alla. Næst ætlar Ylfa að kaupa Totoro og Pazu, s.s. persónur úr Ghibli myndum.
      Annars er það búið að taka mig tvo daga að klára þessa færslu, hún er sennilega frekar sundur slitin. Ég verð bara að lifa með því.

-Jóhanna