Ljúfir dagar í lífi ljóna litla

Það var búið að byggja upp mikla spennu og eftirvæntingu fyrir deginum í dag þar sem við áttum tvö stefnumót. Fyrst áttum við að hitta Megumi og Fumiko (Fumika?), plús afkvæmi. Því gengum við galvaskar út á slaginu tólf til að hitta liðið út á tilsettum stað. Fumiko forfallaðist vegna veikinda svo við Megumi fórum því bara tvær með Ylfu, Iðunni og Mary, dóttur hennar. Í vikunni sem leið höfðum við verið að tala um leikvelli og Megumi sagðist vita um einn sem væri mjög skemmtilegur, svo við skelltum okkur þangað. Sól skein í heiði og fuglarnir sungu, eins og í öllum ævintýrum. Ylfa og Mary voru pínu feimnar fyrst um sinn en þegar við höfðum lagt bílnum (ó já við fórum keyrandi) hresstust þær. Þegar fór að sjást í leikvöllinn gátu þær hinsvegar ekki hamið sig og hlupu skríkjandi á undan okkur. Þetta er, án þess að ýkja, flottasti leikvöllur sem ég hef augum litið. Risa pláss, rosalega snyrtilegur, fullt af leiktækjum og yfir höfuð fallegur staður. Iðunn var ekki fullkomlega sátt við að vera skilin eftir hjá okkur mömmunum og mótmælti. Svo þótti henni það illilega glatað þegar átti að klæða hana í skó í þokkabót. Litla krílið mitt er nefninlega farin að myndast við að standa og labba. Því þykir vinsælla, mín megin, að hún sé í skóm/útisokkum þegar við erum utandyra. Hún tók þó gleðina á ný. Megumi gaf henni tómata til að japla á og þá var eins og ekkert hefði í skorist. Stelpurnar skutu upp kollinum við og við, bara til að gá hvort við hefðum ekki öruggulega séð hvað þær voru miklar hetjur. Það fór að líða alltaf lengra á milli þess að þær kíktu á okkur og smám saman sáum við hvernig þær voru farnar að leika sér saman, ekki bara hlið við hlið. Við ætluðum að deyja úr krútti þegar hnorðarnir leiddust svo til að fara á klósettið. Við vorum þarna góðan part dags, komum upp úr tólf og fórum ekki fyrr en klukkan var farin að ganga fjögur. Þegar leiðir skildu voru stelpurnar ekki alveg nógu sáttar og vildu leika meira, það er ágætt það má nota þetta sem agn í framtíðinni. Við mömmurnar plottuðum fleirri stefnumót þar sem þær eru oft lausar á mánudögum og við erum ... tja ... alltaf lausar.
             Við komum heim og Ylfa tuðaði þangað til ég náði að kveikja á teiknimynd, rista brauð og rétta henni svala. Iðunn rúllaði úr fanginu á mér ný vöknuð og fór að hamast við að koma öllu dótinu úr dótakassanum. Allt mjög venjulegt. Svo kom Nökkvi heim og við héldum áfram okkar daglega dúlleríi þar til klukkan var orðin korter yfir sex. Þá brunuðum við upp á lestarstöð með stelpurnar í sitt hvorri hendinni til að fara á stefnumót númer tvö.
             Þegar styttist í afmælið hennar Ylfu reyndi ég að moka saman í afmælisveislu fyrir hana en allir voru uppteknir svo það var að bíða. Stuttu síðar var Moe svo yndæl að skipuleggja hitting fyrir fólkið sem hefði mætt í umrætt afmæli. Við hittum Moe á Nishinomiya-kitaguchi sem er stóra lestarstöðin hjá mollinu. Nánast samstundis birtist Kae og svo komum við okkur út fyrir hliðið þar sem Arisa stóð og beið. Jón rak lestina en var ekki langt á eftir okkur. Við fórum á pínu (PÍNU) lítinn ítalskann veitingastað sem er rétt hjá stöðinni og tróðum okkur inn fyrir. Maturinn var alveg ágætur og félagsskapurinn enn betri. Við borðuðum yfir okkur af pizzu og pasta. Japanir eru ævintýralegir í samsetningu á pizzaáleggi. Mín pizza var með túnfisk, ost, rjómaost, beikon og maís, ágætt en ekki eitthvað sem ég myndi borða að staðaldri þar sem þetta er helst til þungt í maga. Eftir matinn slóumst við aðeins við þreytta Iðunni sem vildi halda á öllu og setja hendurnar ofan í öll glösin á borðinu. Hún fékk viðurnefnið Gojira/Godzilla og svo flissuðum við ógurlega. Þegar ég var við það að fara að stinga upp á því að við færum nú að koma okkur kom afgreiðsludaman okkar fram með myndarlegustu tertu með fullt af ávöxtum og kertum. Ylfa var annars hugar en þegar ég sagði "Ylfa, kaka" ætlaði hún út um gluggan af gleði. Svo sungu allir afmælissönginn fyrir hana og fólk á næstu borðum horfði brosandi á über-hamingjusama barnið. Svo var klappað og Ylfa reyndi að blása á kertin en þau voru hörð í horn að taka og hún var búin að blása ansi oft þegar hún horfði ráðþrota á pabba sinn og hann reyndi að hjálpa til. Á meðan hlógum (kvikindin) ógurlega og stelpuhópur á þarnæsta borði hvatti Ylfu til dáða og söng afmælissönginn hátt fyrir hana á meðan. Svo tókst þetta loksins og Kae var sett í að sneiða kökuna á meðan að Ylfa fékk afmælispakka. Ég er ekki frá því að hún hafi hætt að anda í smá stund því henni varð svo mikið um þegar úr einum pakkanum kom búðarkassi með Anpanman, en hún hefur lengi horft löngunar augum á slíka gripi þar sem hún hefur komist í þá. Henni þótti seinni pakkinn ekki síðri en í honum leyndist ýmiskonar Pokemon góðgæti og glaðningar. Við borðuðum köku og fögnuðum þriggja ára afmælinu í annað skipti og krakkaormurinn gat ekki hætt að brosa. Að því loknu var gert upp og við héldum út í nóttina. Á lestarstöðinni kvöddum við stelpurnar en vorum samferða Jón að Kotoen (stöðin okkar). Við erum nýkomin heim en stepurnar eru báðar sofnaðar, Iðunn sofnaði reyndar á leiðinni í lestina en Ylfa hin útkeyrða sofnaði rétt eftir að við komum inn. Við erum sjálf orðin ansi lúin en ég ætla samt að klína inn nokkrum myndum frá deginum.

Iðunn á leikvellinum. Sjáið laufblöðin í bakgrunninum, hér er farið að hausta.

"Hvað vilt þú upp á dekk?"
(Dúfur að sníkja eru ekki kúl)

Trampolíngleði, Ylfa er þarna fyrir miðju, leitið að grænu lopapeysunni

Sandur er skemmtilegur en ekki þægilegastur fyrir skrið/göngu æfingar

Ruggað eins meisturum sæmir

Krúttkerlur

Vinkonur að snæða

Megumi, vona að hún taki ekki lurginn á mér fyrir að setja hana á veraldarvefin

Moe, Arisa og Kae

Nökkvi og Jón eru svo myndvænir!

Hamingju-Ylfa

Blása - blása - blása !!!

Það er mikið maus að opna pakka

Pakkinn frá Jón, Pokemon!!!

Smá klúður með merkinguna en Ylfa getur alveg púllað það að heita Elsa, hugurinn sem gildir

Kakaaaaa

-Jóhanna

Konjak í kvöldmatinn

Á miðvikudaginn áttum við stelpurnar stefnumót við vinkonu mína af leikvellinum. Við erum búin að hafa alltaf  það sama í matinn aftur og aftur og ég var orðin ansi þreytt á tilbreytingarleysinu. Því hafði ég samband við nýju vinkonu mína og spurði hvort hún væri til í að koma með mér í matarbúðina og kenna mér aðeins á matinn sem er í boði þar. Hún var alveg til í það og spurði hvort að vinkona hennar mætti fljóta með, hún kynni líka ensku og ætti tvö börn sitthvoru megin við Ylfu í aldri. Við ákváðum að hittast í stórmarkaði sem er bara 10 mínútur í burtu frá húsinu okkar. 

       Þegar miðvikudagurinn rann upp var ég að fara á límingunum, hvað ef þetta yrði svo mega vandræðalegt og hvað ef ég myndi ekki hvernig konan liti út. Ég fríkaði svo lengi út að ég var næstum orðin of sein líka. Ég tók kraftgöngu á þetta og var komin upp í búð fjórum mínútum áður en við ætluðum að hittast. Þá var hvorug þeirra komin svo ég sendi Megumi (róló vinkonunni) skilaboð að ég myndi bíða niðri. Samstundis sendi hún mér svo skilaboð um að henni seinkaði aðeins. Ég var mjög fegin enda auðveldara fyrir hana að finna mig heldur en öfugt. Okkur gafst því tími til að hlaupa með Ylfu á klósettið og slökkva á stressinu. Þar sem við stóðum og reyndum að toga Ylfu út úr bókabúð sem er á neðri hæðinni kom allt í einu kona og pikkaði í mig. Ég horfði á hana furðulostin í smá stund þar til ég fattaði að þetta væri vinkona Megumi. Hún heitir Fumiko og talar líka ljómandi fína ensku. Við kynntum okkur og spjölluðum smá. Hún var með strákinn sinn með sér sem er 2 ára og er kallaður Tep. Hann var mega sætur og rosa feiminn, stelpurnar heilsuðu honum líka og Ylfa horfði öfundar augum á Hello Kitty búðarkerruna sem hann sat í. Í því kom Megumi og baðst afsökunar á því að láta okkur bíða (alveg heilar fimm mínútur). Hún var svo almennileg að spyrja Ylfu hvort hún mætti ýta henni í Hello Kitty kerru líka. Ylfa tók því fagnandi og sat rígmontin í kerrunni alla búðarferðina. Þær sögðu mér frá hinum og þessum réttum sem væru auðveldir og fljótlegir. Við ákváðum að versla aðallega í nabe en ég keypti ansi margt annað sem þær bentu mér á, líka svo ég myndi muna eftir þessu öllu.
        Eftir búðarferðina ákváðum við að fá okkur hádegismat saman á núðlustað sem er rétt hjá. Maturinn var virkilega góður og Ylfa skemmti sér vel, sérstaklega eftir matinn þegar hún og Tep fóru að hlaupa út um allt og fíflast. Iðunn var hin hressasta líka en þegar ég var búin að slást við hana í smástund var hún bundin í kerruna aftur og látin dúsa þar meðan hún borðaði. Megumi og Fumiko gáfu mér báðar fulla poka af hinu og þessu dóti, ég aftur á móti var ekki vopnuð meira en nokkrum póstkortum og fannst skelfilegt að geta ekki gefið þeim meira. Við skemmtum okkur allar greinilega ágætlega og eigum stefnumót við þær næsta mánudag. Þá ætlum við að fara á einhvern voða skemmtilegan róló og stelpurnar þeirra, sem eru báðar 4 ára, koma með okkur.
       Við kvöddumst og ég labbaði heim með stelpurnar og þunga burðapoka. Stelpurnar voru báðar búnar á því eftir ferðalagið og sofnuðu skömmu eftir að við komum heim. Ég lagði mig að sjálfsögðu líka, því það er það sem ég geri þegar þær sofna báðar í einu. Nökkvi þurfti að vera lengur í skólanum en venjulega því það var auka tími sem hann mátti ekki missa af. Ég byrjaði að elda í rólegheitunum og verður að segjast að það er mjög ánægjulegt hvað nabe er auðvelt dæmi. Maður kaupir súpuna sér og svo allt dótið sem maður vill setja út í. Grænmeti - fisk eða kjöt - tófú og allskonar. Í búðinni mönuðu þær mig til þess að kaupa eitthvað sem heitir konyaku til að setja út í nabe súpuna. Ég tók þeirri áskorun auðvitað og keypti einn poka. Það leit sérkennilega út og áferðin á því var eins og að bíta í gúmmí eða kork. Ég efast um að ég kaupi þetta aftur en það var fyndið að prófa þetta að minnsta kosti.

 

Upprennandi nabe ... koniyaku til miðju fyrir ofan laukinn

Súpan sem Megumi og Fumiko völdu fyrir mig

Aðstoðarkokkur

Nabe! Í alltof litlum potti, ég hefði ekki getað troðið meiru ofan í þó ég vildi

Súkkulaði frá Nara, Megumi fór þangað með fjölskyldunni sinni og fannst þetta svo fyndið að hún keypti pakka. Þetta á að vera eins og hreindýraspörð, einfeldningurinn ég hló.

-Jóhanna

Menningardagur

Það var svokallaður "Cultureday" á laugardaginn var og því mikið um allskonar menningarlega atburði. Skólinn hans Nökkva var meðal annars með culture festival yfir alla helgina. Við stefndum upphaflega á að fara til að sjá vinkonu okkar dansa með danshópnum sínum en enduðum á að skoða held ég flest allt annað á skemmtuninni því það var of troðið á danssýningunni. Við vorum eitthvað að reyna að lufsast til að taka myndir en það reyndist þörfinni þyngri því mannmergðin var mikil og það var sífellt verið að plata okkur til að kaupa mat og nasl úr hinum og þessum básum og því allar hendur fullar. Það sem við náðum að gera af okkur:
-sjá restina af tónleikum hjá einhverri hljómsveit, þeir voru bara nokkuð góðir.
-sjá troðning í átt að danssýningunni sem við slepptum.
-sjá þrjá stráka leika kúnstir með kubba, hatta og fleirra.
-borða kjötbollur, karmellupopp, epli með sykurhjúp, tamasen (egg og eitthvað dúllerí á hrískexi) og köku sem leit út eins og fiskur en var fyllt með sætbaunabauki.

Þetta var allt alveg ágætt bara. Hér eru svo nokkrar myndir...

Tónleikar að klárast

Nökkvi með sofandi Iðunni

 

Vakandi Iðunn og Nökkvi slappa af  á meðan Ylfa slappar ekki af

Tamasen og kjötbollur 

Kassar í loftköstum

Hattar í loftköstum 

Ylfa að losa sig við karmellu epli til að geta hlaupið um

"FISKUR"

Voða kósý garður sem er hjá skólanum

Rosa gott bakkelsi, er á bragðið eins og vaffla og svo var baunagums inní

Mér finnast litirnir skemmtilegir í þessari mynd

Við Ylfa

Ylfa hugsi

Krúttlegur bíll

Á leiðinni heim, elska þessi shrine út um allt. Ef vel er að gáð má jafnvel sjá okkur í speglinum

-Jóhanna

Afmælis-blogg

Í dag er Ylfa þriggja ára! Vúbbí! Við vorum öll þrjú vöknuð á undan henni í morgun og náðum að taka til og taka okkur til áður en við héldum öll inn í herbergi til að vekja hana með söng. Hún var úfin og ringluð en þegar við skelltum pökkunum fyrir framan hana glað vaknaði hún og sagði "ég á afmæli"! Úfna barnið var dregið fram úr og klætt í kjól. Það var rifið utan af pökkunum við eldhúsborðið og ekki laust við að henni þætti gaman af. Þegar því var lokið var svo bjallað á línuna. Náðum að skypa við báðar ömmurnar og afann og bónus spjall við Pétur. Iðunn var sett í fyrsta lúr og Ylfa í skó því það var komið að langþráðri afmælisferð í "Höllina", s.s. út í bakarí að ná í afmæliskökuna.
           Við þurftum fyrst að fara og fjárfesta í kertum, því það verður enginn þriggja ára ef það eru engin kerti til að blása á. Það var skínandi fallegt veður en svolítið kalt svo við vorum fljótar á milli húsa. Þegar við komum að bakaríinu ætlaði Ylfa að hristast í sundur af spenningi og hélt niðrí sér andanum meðan við gengum inn. Þetta er auðvitað rugl krúttlegt bakarí og afgreiðslufólkið hið brosmildasta. Ylfa benti bara á eitthvað því hún var yfirkomin af spenningi. Eftir að ég sagði henni að anda aðeins með nefinu valdi hún hinsvegar sætustu kökurnar úr borðinu og borgaði auðvitað sjálf (með mínum peningum samt). Heima tók Nökkvi á móti okkur, afmæliskertin voru tendruð og afmælissöngurinn hljómaði í annað skiptið. Ylfa var hinsvegar ekki að geta beðið eftir því að fá að blása svo að þegar við áttum hálft seinna erinidið eftir lét hún vaða og blés af öllu afli. Kakan var auðvitað jafn sæt og hún var "sæt". Með öðrum orðum, hún var jafn sykursæt og hún var fögur. Jarðaberjamús, með þunnum rjómatertubotni, hnetumulningi, sultu og græn temousse í miðjunni. Foreldrarnir gúffuðu sínum sneiðum í sig en Ylfa vandaði sig og nartaði í allt skrautið og smjattaði hátt. Þegar kakan var búin vaknaði Iðunn, ill örlög en hún fær eflaust köku 16.des.
          Ylfa neitaði að venju að leggja sig og þegar þau Nökkvi voru búin að liggja inn í herbergi í 40 mínútur neyddi ég þau framúr svo við gætum farið til Osaka að versla afmælisgjöfina frá okkur til Ylfu. Það var sami hamagangurinn og venjulega þegar við fórum út úr húsinu sem varð til þess að ég steingleymdi jakkanum mínum inn á rúmmi. Sem er ekki svo svalt því það var virkilega svalt í Osaka og kaldur vindur. Við eyddum sennilega mestum parti dags inn í einhverskonar byggingum svo ég held ég sleppi við lungnabólgu í þetta skipti. Ég var búin að bíða spennt alla vikuna eftir því að fara í ferðalagið og bjóst reyndar ekki við því að fara fyrr en á morgun en Nökkvi var laus í tilefni dagsins svo við létum vaða. Ég var búin að lofa upp í ermina á mér að taka myndir hægri vinstri en þegar við vorum ný komin út af lestarstöðinni dó myndavélin. Mitt götótta minni man aldrei eftir að hlaða batterýin, hvað þá athuga stöðuna áður en farið er út.
          Stefnan var tekin á Disney búðina í Osaka. Hún er ekki svo stór en boy-oh-boy er hún flott!? Ég hefði geta hugsað mér að eiga meira en 75% búðarinnar ... hin 25% voru samt líka flott en maður verður að kunna að hemja sig. Eftir smá stund í hillunum ættleiddum við ofurfagra brúðu og Ylfa heimtaði að burðast með kassann sjálf að borðinu. Afgreiðsludaman náði auðvitað að gauka að okkur burðarpoka með Öskubusku mynd á svona rétt áður en hún lauk sölunni. Ylfa flaug um á bleiku glimmer skýji og brosti eyrnanna á milli.
          Við röltum um hverfið og stungum nefinu inn í byggingu sem hýsir ýmiskonar leiktækjasali og matsölustaði. Éftir að ég hafði sólundað klinkinu mínu í klóarvél, staðráðin í að næla í gangandi Stitch handa Ylfu ætluðum við að fara út en gengum beint inn í annan sal fullan af klóarvélum. Ég er veik fyrir svona rugli svo ég grenjaði út klink hjá Nökkva, sem hefur enga trú á hæfileikum mínum í klóarvélum (þar sem þetta snýst ekki svo mikið um hæfileika heldur heppni). Til þess að sýna honum í tvo heimana fann ég vélina í húsinu sem var með auðveldustu bráðina og veiddi svín með kórónu. Stelpurnar elska grísinn og ég get gortað mig af sigrinum (þótt smár hafi verið). Stelpurnar sofnuðu svo báðar, önnur í burðarsjali en hin í kerrunni svo við gripum tækifærið og héldum heim. Sem var að sjálfsögðu mesta snilld því við vorum akkurat heima þegar pósturinn kom með fjórða pakkann frá Fróni. Þannig fékk Ylfa að tæta upp enn einn pakkann áður en við fórum á McDonalds, þar sem deginum var fagnað með frönskum og óhollustu.
           Til ykkar sem senduð henni pakka: Takk kærlega fyrir stelpuna. Hún er í skýjunum með allt saman! Við erum líka í skýjunum þar sem hún getur vonandi dundað sér við að skoða nýju gersemarnar næstu daga. Hún liggur núna inn í rúmmi með pabba sínum og syngur sig í svefn. Ég hinsvegar er að fara að taka til svo við getum lært í japönsku (því við erum kúl).

Enda þetta með þeim myndum sem voru teknar!

Afmælissystir

Gamla úfna

"GAH! MÚMÍN!!"

Höllin

Einn - tveir - hopp

Spennt Ylfa

Kertastunga afstaðin

"Hún á afmæl'í dag..."

BLÁSA!

Borða

Ein kakan, þær voru allar eins og allar gómsætar!

Smá innsýn í hamingjuna

Kökuát

Meiri innsyn í hamingjuna - nú með sultu

Hlaupið um á lestarstöð

Ég stoppaði til að taka mynd af þessu húsi sem lítur út fyrir að vera tvívítt. Það reyndist dýrkeypt því þetta var síðasta myndin sem náðist á vélina áður en batterýið lést.

Þykjustuleikur

Knús!

Alvarleg Ylfa horfir á Lorax með Fríðu sína í annari og Bangsímon um hálsinn

Þreyttur pabbi og svolítið þreytt Iðunn

Ný náttföt og hálsfestin skoðuð nánar

Myndskeiðið er af Ylfu meðan hún opnaði pakkana í morgun, það er ekki klippt til og ég er ekki búin að líta mikið á það. Þið getið hraðspólað í gegn ef þið viljið, þetta er ekkert skilduáhorf.

-Jóhanna