Myndir frá síðustu vikum

Hér kemur hrúga af myndum frá síðustu vikum. Pabbi á heiðurinn á nokkrum þarna en við tókum líka nokkrar. Þær eru að mestu leiti í réttri röð en það gæti verið vitleysa. Allavega, njótið!

Fyrsta kvöldið fórum við og keyptum okkur udon núðlur að borða

Iðunn á kaffihúsi með ömmu sinni og afa

Litla módelið mitt 

Brunabíllinn!!!! 

Kareókí og gos

Við mamma að láta ljós okkar skína!

Nökkvi var að syngja, hátt en ekki illa 

Feðginin að taka lagið

Fyrir utan Osaka kastala

Selur sefur á steini

Ylfa og grjótið góða

Iðunn og kastalinn

Á leiðinni frá kastalanum

Iguana í garðinum

Ylfa tók ekki augun af dýrinu allan tímann, ekki ég heldur *hrollur*

Hjónamynd

Mamma mín ♥

Osaka kastali, tekið úr garðinum fyrir neðan

Ylfa ver systir sína frá papparazzi, eða afa með myndavél

Ylfa "eignaðist" heyrnatól og notar þau óspart, Iðunni er farið að finnast teiknimyndir spennó

Ylfa og stytta

Ótrúlega spennandi

Sætabaunin mín

Við í Kyoto

Töff grímur

Spekúlerað í lest

Það var heitt í Kyoto

Ég, mamma og pabbi við Kinkaku-ji, öll með sólina í augun 

Hrúga af koi

Nýbúin að troða Iðunni í burðarsjal

Orðin sátt við burðarsjalið

Í Honnen-in, lof sé sjálfvirkum myndavélum

Það er slatti af þessum gaurum í Kyoto, þeir hlaupa um með uppgefna túrista.

Lukkudýr, fyrir símafyrirtæki held ég.

Þessi heiti gaur er staðsettur rétt hjá húsinu okkar. 

Liðið að labba í Nara

"Hreindýr... nei, ég meina dádýr" mest notaða setning dagsins

Koi í tæru vatni

Þrjótar! (Ég er enn traumatized eftir dádýraárásina)

Todai-ji hofið í Nara

Stór stytta

Ég, ótrúlega hress, að taka vídjó af Nökkva og Ylfu að þvo sér um hendurnar

Stóóór stytta, við erum að tala um að hún er metra lengri en húsið hjá pabba og mömmu. Glíp!

Foreldrasettið hjá Búdda

Alvörugefinn náungi

Ylfa að skjótast í gegnum gatið í spítunni

Þessi gaur var fyrir utan. Maður á að koma við styttuna á þeim stað sem maður er sjálfur með mein og nudda, þegar því er lokið á maður að nudda meinið sitt og þá á það að banta.

Drungalega liðið

Mjög lýsandi fyrir stemninguna fyrir utan. 

Makkudo = McDonalds

Baunin mín

Sóóóól í augu

Í Osaka, Umeda station. Sætt lukkudýr og við.

Dotonbori, frægur krabbi

Glico hlauparinn, hann er á veggnum.

Sæt feðgin í Shukugawa-garði, hann er í Nishinomiya.

Iðunn að borða í kerrunni

Sakura!

Setið á bekk

Þvegið um hendur, hér í Nishinomiya

Smart

Pabbi og Nökkvi

Þessi fékk sleikjó á veitingastað.

Á leiðinni út á flugvöll

Málshættir ársins, að Nökkva undanskildum. Minn er efstur, svo Iðunnar, svo Ylfu.

Sakura, Ylfa og Mary.

Vinkonur að spjalla í lautarferð

Kirsuberjatré

-Jóhanna

Einn - tveir og blogg!

Nú þarf ég að taka á honum stóra mínum og koma þessu bloggi frá mér, börnin geta gert einhvern skandal af sér á meðan en þetta skal klárast!
Á þriðjudagsmorgun fórum við Iðunn með pabba og mömmu út á flugvöll til að fylgja þeim í vélina eftir tveggja vikna heimsókn. Það skal tekið fram að til að komast upp á flugvöll þarf að taka klukkutímalanga rútu. Ylfa varð að mæta á fund í leikskólanum með Nökkva svo að þau kvöddu gestina heimafyrir. Það var óneitanlega auðveldara að vera í rútunnu þetta skiptið í samanburði við ferðina þegar við fórum að sækja pabba og mömmu þar sem Ylfa er með eindæmum bílveik og ákvað að skila morgunmatnum á leiðinni úteftir. Þetta voru annars tvær yndislegar vikur, uppfullar af nýjum veitingastöðum og ævintýrum. Það var því ekki laust við að maður væri aðeins klökkur á flugvellinum þegar við vinkuðum bless og foreldrarnir hurfu fyrir hornið. Ég er ekki búin að heyra frá þeim sem stendur en ég vona að flugið hafi verið bærilegt og að þau séu nokkurnvegin í heilu lagi eftir ferðina.
        Ég hefði gjarnan vilja telja allt upp sem við gerðum en það er líklega ráðlegra að taka bara toppana á ferðinni og eiga rest fyrir sjálfa sig.
         Pabbi og mamma mættu á svæðið 12 mars. Eins og áður sagði fórum við stelpurnar að ná í þau. Rútan var á réttum tíma en flugið lenti snemma svo við vorum ekki fyrr komnar að hliðinu en þau blöstu við okkur. Gestunum var auðvitað fagnað með eindæmum, Ylfa var pínu skrítin og Iðunn skrækti ógurlega. Það komust allir heim heilir á húfi og mamma afhenti mér nýju fartölvuna okkar Nökkva (sem var síðar fagnað í hengla). Þau komu færandi hendi með ýmiskonar góðgæti að heiman og ég átti fallega stund með bingókúlupoka seinna um kvöldið.
        Pabbi var á missioni að smakka eins mikinn japanskan mat og hann gæti svo við gerðum í því að reyna að prófa mismunandi veitingahús á meðan á heimsókninni stóð. Núðlur, sushi, okonomiyagi, takoyaki, ramen, katsudon, saba, karrý, grísatær var á meðal þess sem við smökkuðum og hvert öðru betra. Ég tek það þó fram að bara pabbi smakkaði grísatærnar, virtist spennandi. Síðasta kvöldið þeirra fórum við á sushi-stað til þess að þau gætu nú sagst hafa smakkað sushi í Japan. Mér fannst það persónulega vera besti maturinn og átti erfitt með að hemja mig, gæti klárað af færibandinu held ég næstum.
        Við gátum að sjálfsögðu ekki sleppt því að fara á smá túristaflipp. Við drógum gamla settið til Kyoto, Osaka (tvisvar meira að segja) og Nara. Þar sem við vorum að eltast við góða veðrið voru ferðadagarnir allir blíðviðrisdagar, það lítur betur út á ljósmyndum. Fyrsta ferðalagið var til Osaka að skoða kastalann. Nökkvi ákvað að fórna sér og var eftir úti með stelpunum á meðan við pabbi og mamma fórum inn að skoða kastalann. Útsýnið af efstu hæð var frábært. Mér var litið niður á hallargarðinn og sá að sjálfsögðu Nökkva og dýrin strax. Ylfa hljóp hring eftir hring í kringum Nökkva sem á sama tíma rölti rólega á eftir Iðunni sem var í miklum gönguæfingum. Þetta varð ekki síður fyndið þegar ég uppgötvaði að tvær unglings stelpur sem stóðu við hliðná mér voru flissandi að taka vídjó af Ylfu sem stoppaði reglulega til að taka nokkur dansspor. Frægðin er að fara með okkur. Við mamma sáum líka fagurbleika trétoppa og ákváðum að það yrði næsta stopp. Við drösluðumst niður úr kastalanum og eftir að hafa náð í Nökkva og stelpurnar trítluðum við saman að bleika garðinum. Við vorum ekki fyrr komin en ég fann gæsahúðina taka völdin. Þarna var maður með stærðarinnar iguana eðlu og hópur af fólki að taka myndir af dýrinu. Ekki nóg með það heldur mátti fólk fá að halda á kvikindinu. Eigandi eðlunnar spottaði okkur útlendingana snarlega og pabbi og Nökkvi fengu að halda á dýrinu. Á meðan stóðum við mamma á hliðarlínunni og grettum okkur, svona dýr eru mér ekki að skapi. Svo ætlaði að líða yfir mig þegar hann rak eðluna, eða drekann samkvæmt Ylfu, framan í Iðunni sem sat sultuslök í kerrunni. Svo færðist ljósmyndahópurinn frá eðlunni og yfir til okkar og fólk var að reyna að fá að taka myndir af Iðunni og Ylfu. Íslensk börn trompa s.s. iguana á athyglisverða skalanum. Þegar við losnuðum við ljósmyndarana röltum við um garðinn og svo héldum við heim á leið.
         Kyoto ferðin var ekki síðri. Við vorum komin um hádegi og röltum fyrst frá lestarstöðinni og að Kinkaku-ji. Það var hlýtt í veðri og sólin skein. Það var nóg til þess að við fórum og keyptum sólarvörn (því mér tekst alltaf að gleyma flöskunni heima) í apóteki á leiðinni. Það var allt troðið af túristum í gull hofinu en við komumst nú samt að og fengum að dást að þessari ágætu byggingu og garðinum í kring. Við stoppuðum og fengum okkur einstaklega japanskt grænt te og sætindi með því. Það var mjög huggulegt að sitja í skugga trjánna og kasta mæðinni. Svo eyddum við fullt af pening í vel valda hluti úr safnbúðunum. Ég festi kaup á kokeshi dúkku og Nökkvi keypti heillagripi sem eiga að láta alla okkar drauma rætast, væri ekkert verra ef þeir virkuðu. Eftir Kinkaku-ji hefðum við átt að taka strætó yfir til Ginkaku-ji en álpuðumst í staðinn til þess að labba. Það tók svo ógurlega langan tíma að þegar við loksins komum að Ginkaku-ji sáum við þá skella hliðinu. Við áttum þó einn stað eftir og röltum þangað mjög skúffuð yfir því að klúðra fyrri staðnum. Um leið og við vorum komin á Honnen-in bráðnaði þó ergelsið af okkur. Það er svo æðislegur staður, friðsæll og mannlaus (nánast). Iðunn flaug á hausinn og sprengdi á sér vörina en að því slysi undanskildu var heimsóknin mjög fín og róleg. Við fengum okkur að snæða og komum okkur svo heim.
          Ferðalag númer þrjú. Við skelltum okkur til Nara til að sjá heimsins stærstu viðarbyggingu, dádýr í venjulegri stærð og stóra Búddah styttu. Nara er mjög falleg borg og við vorum öll mjög hrifin af stórum trjánnum og rólega andrúmsloftinu. Svo fór að glitta í dádýrin. Nokkuð spennandi. Þegar við komum að hofinu keypti Nökkvi kex sem má fóðra dádýrin á og frá því hófst hröð en undarleg atburðarás. Nökkvi réttir mér kexið og segir "Hérna, labbaðu áfram og ekki stoppa". Ég var ekki alveg að fatta hann en rölti af stað með Ylfu á öxlunum. Taka skal fram að Ylfu leist ekkert á dádýrin. Í því að ég geng af stað kemur eitt dádýrið aftan að mér og bítur mig í lærið. Ég var auðvitað ekki viðbúin þessari áras og kippist til og kvikindið bítur mig aftur. Ylfa er orðin alveg sæmilega stór og þung í takt við það svo þegar ég kippist til beyglast bakið á mér í, að því er mér fannst, allar áttir og mamma og Nökkvi gripu Ylfu. Ég henti hinsvegar kexinu í pabba sem var enn grunlausari en ég og skildi ekkert því sem ég var að góla á hann. Til að bæta gráu ofan á svart fór gamall maður úr fremsta sölubásnum að garga "in the park! in the park" og ota pabba með dádýrakexið inn á græna svæðið við hliðiná göngugötunni. Pabbi hröklaðist aftur til okkar skömmu síðar, þá hafði eitt dádýrið bitið hann líka og hann skutlað kexpakkanum á jörðina áður en hann yrði fleirri dádýrum að bráð. Þetta eru mestu óargadýr, Bambi verður aldrei aftur litin sömu augum. Hofið var mjög fallegt og stytturnar mjög stórfenglegar. Í hofinu er að finna súlu með gati á. Þetta umrædda gat er til þess gert að maður troði sér í gegn og það á að vera til heilla ef maður kemst alla leið. Nökkvi hafði farið þarna áður með skólanum og komst þá í gegn. Hann var því klár á því að hann ætlaði að endurtaka leikinn. Hann reiknaði hinsvegar ekki með því að hann var með burðarsjal (barnlaust) utanum sig og sama hvað hann reyndi komst hann ekki í gegn. Eftir að hafa slasað sig á troðningunum gafst hann upp og ég lét reyna á þetta.  Ég komst í gegn og Ylfa skaust í gegn fjórum sinnum og fannst þetta hin mesta skemmtun. Að hofinu loknu fórum við í smá búðar- og veitingastaðarölt. Síðan komum við okkur aftur til Nishinomiya.
          Fjórða og síðasta ferðalagið var svo aftur inn í Osaka þar sem við skoðuðum margrómaða verslunargötu/-hverfi sem heitir Dotonbori. Góð leið til að upplifa smá mannmergð og troðning. Við stöldruðum ekki lengi við. Tókum nokkur vídjó og myndir og kölluðum það svo gott.
          Við fórum líka víðsvegar um Nishinomiya og skoðuðum margar búðir og staði. Næst síðasta daginn fórum við að skoða kirsuberjatréin sem eru sum hver farin að blómstra. Við litum líka við í Nishinomiya-jinja sem kom verulega á óvart. Hofið var mjög fallegt og garðurinn umhverfis ekki síðri. Það er svo skrítið að á svona stöðum finnst manni nánast ótrúlegt að maður sé enn staddur inn í miðri borg. Ágætis tilbreyting frá bílum og háhýsum.
            Þetta var alveg frábær tilbreyting að fá mömmu og pabba í heimsókn. Okkur er líka farið að hlakka til að koma heim eftir fjóra mánuði. Tíminn á samt eftir að þjóta hjá, sérstaklega því að Ylfa byrjar í leikskólanum 10.apríl. Við förum vonandi bráðlega að kaupa miðana til Íslands og klóra okkur í hausnum hvernig við eigum að fara að því að koma öllu draslinu okkar heim.

Myndir síðar, þegar ég hef vinnufrið til þess að fara í gegnum þær.

-Jóhanna

Ps. Fórum í kareókí með þeim og við mamma fórum á kostum!

Þögul sem gröfin

Það átti sér stað að kvöldi dags. Örþreytt fjölskylda situr við matarborðið og snæðir kvöldmat og horfir á þátt í fartölvu sem stendur á matarborðinu. Yngra barnið stendur upp í kjöltu móður sinnar og skríður upp á borð. Í því sem barnið bröltir upp á matarborðið rennur önnur hendin til, þetta verður til þess að barnið missir  tekið á borðinu og hrasar. Höfuðið rekst í gosglas sem stendur á borðinu. Gosið flæðir um borðið. Það heyrast hróp þriggja radda. Svo er þögn. Barnið er komið aftur í fangið á móður sinni og snöktir með kúlu á hausnum. Móðirin felur andlitið í höndum sér og faðirinn situr með fangið fullt af gosblautum eldhúspappír. Fartölvan er látin...

... og þess vegna höfum við ekki bloggað í laaangan tíma. Dramatísk lýsing lætur það virka aðeins minna aulalegt að drekkja fartölvu í kók. Við vorum tryggð þannig að jarðlegar leifar fartölvunnar voru sendar í pósti til Íslands þar sem Pétur fór með hana í Tölvutek. Það tók nokkra daga að vinna úr málunum en svo fékk Pétur grænt ljós að koma og ná í nýja tölvu. Það vildi svo vel til að við áttum von á gestum frá Íslandi svo að nýja tölvan fékk far í handfarangri, fyrsta flokks meðferð. Mikil ósköp sem við hjónin fögnuðum, bæði gestum og nýrri tölvu. Hitt er annað mál að nýja tölvan er með windows 8 sem við erum ekki alveg að meta að fullu, maður þarf að læra á þetta eins og annað.
       Okkur til mikillar gleði var samt hægt að bjarga efninu á harðadisknum svo að við töpuðum ekki myndunum okkar. Hjúkkett.
       Síðan við blogguðum síðast er svosem bara lífið búið að vera nokkuð ljúft, að undanskildu stressi yfir fartölvunni. Ylfa er útskrifuð úr "Kjúklingahópnum" sem er s.s. leikskólahópurinn sem hún var í. Í apríl byrjar hún í alvöru leikskóla. Við erum búin að kaupa heilan helling af dóti svo hún verði leikskólahæf. Iðunn fór til læknis og fékk þær bólusetningar sem hana vantaði, henni líkaði ekki vel meðferðin og urraði illilega á lækninn eftir að hann hafði mælt hana og sprautað 3 sinnum. Við erum á leiðinni til hans aftur í lok mars og aftur í lok apríl. Vænsti maður samt sem áður. Ég fór á matreiðslunámskeið, bara eitt skipti, rosalega skemmtilegt. Elduðum mat sem tengist "Hanamatsuri" einnig kallað "Doll's festival", sá dagur er tileinkaður heilsu og hamingju stúlkna. Voðalega sætt. Það er líka til svona dagur fyrir litla stráka en hann er í sumar. Við vorum 4 útlendingar og tvær japanskar í hópnum mínum. Þar af íslendingurinn ég, kínverks kona og tveir bandarískir strákar. Það fannst öllum voða spennandi að heyra íslensku (hohoho). Maturinn var ofsalega góður og ég á uppskriftirnar til þess að geta eldað þetta aftur í góðra vina hópi. Nökkva fannst það vera gagnlegt fyrir framtíðina.
        Nú er Nökkvi í fríi frá skólanum fram í apríl, við erum með æðislega gesti. Íslenska sælgætið er komið í hús, ástkær systir mín sá til þess að ég fengi allar uppáhalds sortirnar sem hún sendi með ferðalöngunum. Nú á að borða og drekka japanskan mat og drykk. Okkur gengur ágætlega. Verslanir, ferðalög og matur. Hljómar ansi vel.
         Þrátt fyrir allt gamanið og gleðina er ég samt farin að hlakka til haustins og það að koma heim til Íslands. Ylfa komst inn á leikskóla og nú bíðum við framyfir páska og þá fáum við að vita hvort og hvar Iðunn fær pláss. Vonandi fáum við svo íbúð á stúdentagörðunum og svo fær ég að knúsa alla mína nánustu í klessu.

-Jóhanna

Kimono!!

Fyrst og fremst erum við búin að gleðjast þessa vikuna yfir nýrri frænku sem bætti við hópinn á þriðjudaginn. Aukningin er í boði Hrefnu og Finns og þrátt fyrir að við höfum bara séð stúlkuna á mynd erum við yfir okkur hrifin!

Við vorum að koma heim af International Day sem er haldina af Nishinomiya International Association, þar sem ég fer í japönskutíma einu sinni í vikur. Í tilefni dagsins var haldin kimono sýning og ég fékk þann heiður að fá að klæðast einum slíkum. Við fórum því út snemma í morgun því að ég átti bæði eftir að láta greiða mér og fara í dressið sjálft. Nökkvi fór í stuttan göngutúr með stelpurnar á meðan og hitti mig síðan á viðburðinum. Honum til mikillar gleði fann hann enn eitt útibúið af uppáhalds kareokístaðnum hans, ég býst sterklega við því að við kíkjum þangað einn daginn. Á meðan að hann hringsólaði með stelpurnar fór ég og fann búningsherbergið. Þar voru japanskar konur að leggja lokahönd á slaufurnar á sínum kimonoum og ein kínverks kona byrjuð í hárgreiðslu. Ég sat bara og beið þar til röðin var komin að mér. Þetta dress er í svo mörgum lögum að það tók okkur alveg ágætlega langan tíma að koma mér í allar flíkurnar. Ég ætlaði að springa úr gleði yfir því hvað mér fannst "minn" vera úr fallegu efni. Appelsínugulur með gullnu blómamunstri. Eftir það var mér potað í greiðslu og um það bil sem ég var að verða búin þar mætti þriðja og síðasta módel dagsins. Sú er rússnesk og heitir Pauline, við fórum að spjalla og í ljós kom að við erum jafnöldrur og hún á stelpu sem er jafn gömul og Ylfa. Auðvitað ákváðum við strax að vera í bandi í framtíðinni því það er ekki svo oft sem maður fær svona tækifæri. Þegar við vorum allar tilbúnar var kominn tími til að halda fram á sýninguna. Við fórum fyrst tvær fram og aðal mittislindarnir voru bundnir á okkur upp á sviðinu. Svo kom sú þriðja fram og við snérum okkur og sýndum fötin eins vel og við gátum. Að því loknum fengum við japönsk sætindi og grænt te og þar að auki kennslu í því hvernig við ættum að borða/drekka veitingarnar. Við fengum svo að spássera um svæðið í kimonounum í smá stund áður en við héldum aftur inn í búningsherbergi til að skipta um föt aftur. Við fengum svo laun fyrir "erfiðið" og gátum keypt okkur glingur og góðgæti úr básum sem voru á svæðinu. Konurnar sem stóðu að þessu voru allar svo ótrúlega yndælar og skemmtilegar, þetta var þrusu gaman. Við spjölluðum við fullt af fólki og á meðan  að Nökkvi að taka myndir af kimonounum kom ein kansai-amman og hélt á Iðunni svo hún myndi ekki stinga af. Ylfu fannst kimonoinn vera mjög töff og sagði mjög einlæg "Mamma þú ert svo fín", ég bráðnaði úr krútti.

Myndir!! (Mest ég hohoho)

Ótengt deginum, Iðunn náið sér í smá krem

Nýkomnar á sviðið

Byrjað að binda

Barnapían hennar Iðunnar

Alveg að klárast

Fín vol.1

Fín vol.2

Komin nær

Fjölskyldan

Nökkvi flottur í burðarsjali

Ylfa horfir hrifin á kimonoklæddar konur

Spilað á hljóðfæri, kote held ég

Fínerý

Leiðbeiningar fyrir tedrykkju

Te-ið sopið

Hárskraut

Up close

Rölt með Ylfu

Rölt með Iðunni

Salíbuna

Róló!

Nökkvi og Iðunn

-Jóhanna

Fjarlægðin gerir fjöllin blá ...

... og langt í búðina sem á hug minn og veski þessa dagana. Þrátt fyrir að vera eyðsluseggur hef ég ekki álitið sjálfa mig vera mikinn spreðara þegar kemur að fatakaupum, það fer að vísu örlítið eftir félagsskapnum sem maður er í hvort að fatakaup sé í myndinni eða ekki. Systir mín hefur iðulega átt heiðurinn á skyndilegri fatalöngun minni, afþví sama hvaða búð hún gengur inn í finnur hún alltaf eitthvað smart. Nú er hún hinsvegar marga, marga kílómetra í burtu og fjarri góðu gamni. Fötin sem ég tók með mér til Japan voru af skornum skammti, til að lenda ekki í yfirvigt með töskurnar, mest allt sumarföt og nokkrar skjólbetri flíkur sem voru svo úr sögunni því að í hitanum í haust rann svo af mér lýsið að þau passa flest ekki á mig sem stendur. Fyrir jól keypti ég ekki margar flíkur á mig sjálfa, stelpunum og Nökkva vantaði nokkrar spjarir og ég fékk vissulega að kaupa mér tvö buxnapör til að stitja ekki uppi með eintómar stuttbuxur og pils. Eftir áramót hinsvegar komst ég að því hvar þeir hafa verið að fela H&M. Blessuð búðin leyndist í verslunarmiðstöð sem er dágóðan spotta í burtu, það er vel gerlegt að labba þangað en skemmtilegra ef maður er í góðum félagsskap. Ég fékk aðeins að versla um daginn og nú næ ég búðinni ekki úr hausnum. Ég þarf meir! Einnig þarf að rannsaka GAP aðeins betur, ég var klárlega ekki nógu vel undirbúin fyrir þetta um daginn. Börnin þurfa að vera töluvert betur fóðurð, helst sofandi og Nökkvi með eitthvað til að lesa. Það er sennilega blessun í sjálfu sér að vegalengdin sé eins og hún er því annars myndi ég búa þarna.
Ó fyrstaheims vandamál.

-Jóhanna

p.s. Iðunn er nú eiginlega farin að labba, hún stekkur á skriðið stundum ef hún þarf að vera extra fljót (ná dóti á undan Ylfu til dæmis) en hún er farin að þora að labba sjálf án þess að halda í fullorðinn.

Hvað er að þér í dag?

Í dag skiptum við liði og Nökkvi fór með Ylfu í leikskólann á meðan við Iðunn fórum í okkar fyrstu heilsugæsluheimsókn. Litla kerlan er búin að vera með einhver útbrot sem AD kremið virkaði ekki á og svo var líka kominn tími til að athuga hvort hún gæti fengið bólusetningarnar sem hún átti eftir að fá. Við komum rétt yfir klukkan 9 um morgun og skráðum okkur inn. Við fengum númer og vorum beðnar um að setjast niður í biðstofunni og fylla út blað með helstu upplýsingum "sjúklingsins". Skömmu seinna var svo komið með handskrifað blað sem á stóð "What is wrong with you today? Please describe." Mér fannst þetta pínu fyndið. Við biðum ógurlega lengi og ég var mjög fegin að Iðunn hagaði sér, svona að mestu leiti. Hún spjallaði aðeins við nokkrar eldri konur sem sátur á biðstofunni, kíkti í bækur og tók í lurginn á saklausum böngsum. Loksins var náð í okkur og við færðar inn á gang þar sem við þurftum að bíða meira. Læknirinn tók á móti okkur og bauð okkur inn á stofuna. Starfsfólkið var allt mjög vingjarnlegt og læknirinn talaði mjög góða ensku. Iðunn nennti ekki að sitja lengi og um leið og læknirinn hafði litið á útbrotin stakk hún af og fór að klifra á hinum ýmsu innanstokksmunum. Hjúkrunafræðingarnir geta labbað á milli herbergja til að aðstoða læknana ef eitthvað er en núna voru þær nokkrar komnar í dyragættina að fylgjast með bröltinu í Iðunni og hlægja að henni þegar hún gretti sig og hristi hausinn. Mikið fjör á minni. Ég kláraði að tala við lækninn um bólusetningarnar og hann ákvað að senda skilaboð til barnalæknisins á stofunni til að fá upplýsingar um sprauturnar. Við fáum þær upplýsingar ekki fyrr en á þriðjudaginn í næstu viku, ég vona að þetta verði ekki mikið vesen. Iðunn fékk lyfseðil fyrir sterakremi og feitu en mjög hreinu vaselínkremi til að berjast við útbrotin. Ferðin á stofuna kostaði ekki neitt og hjúkrunafræðingurinn teiknaði kort fyrir okkur svo við rötuðum til lyfsalans. Þangað fórum  við og réttum lyfsalanum seðilinn okkar. Hún spurði okkur nokkra spurninga, held það hafi átt að vera til að athuga hvort hún væri með ofnæmi og svo leit hún aðeins á útbrotin. Að lokum rétti hún okkur pokann og við þurftum að borga 30 yen fyrir vaselínkremið en hitt kostaði okkur ekki krónu! 30 yen = 40,80 isk samkvæmt reiknivélinni hjá Arionbanka. Þetta fannst mér mjög merkilegt. Við erum með einhverja heilsutryggingu en Iðunn fékk sendan grænan miða í pósti sem er víst eitthvað í tengslum við bæjinn. Ég spurði konurnar á skrifstofunni í "skólanum" mínum um þetta og þær sögðu (held ég) að bærinn greiði eitthvað niður. Allavega, barnið er komið heim í heilu lagi og verður smurð með kremi um leið og hún vaknar úr lúrnum sínum (því loksins ákvað hún að sofna og ég neita að trufla hana).
           Á meðan við stússuðumst í læknamálum voru Ylfa og Nökkvi í leikskólanum. Samkvæmt Nökkva var Ylfa miklu hressari en hún hafði verið undanfarið. Hún talaði meira og var ekki jafn mikið ein út í horni. Þau föndruðu ekkert í dag en í staðinn var púkinn hrakinn á brott í tilefni Setsubun. Það var búið að líma púkaandlit á umferðakeilu og börnin hentu baunum í keiluna og sögðu Oni wa soto, fuku wa uchi. Þau komu svo heim rúmum hálftíma á eftir okkur Iðunni en þá vorum við búnar að fara í búðina og ég eiginlega bara að bíða eftir því að Nökkvi kæmi heim til að svæfa Iðunni, ég var búin að gera eina atlögu að henni en hún neitaði því. Nú steinsefur hún og ég held að Nökkvi hafi fallið í dá líka. Einn dagur eftir af fríinu hans og svo byrjar vetrarönnin.

Enda þetta á myndum sem við tókum fyrir rúmri viku síðan. Róló!

Swing!

Þetta finnst Ylfu vera algert dúndur

Nökkvi þykist sofa

Systur

Rugguskjaldbaka

Iðunni finnast rólurnar mest spennandi

Rólufjör

Þarna er Ylfa að stinga af eftir að hafa ýtt systir sinni helst til harkalega í rólunni

Svo neitaði hún að koma með okkur heim... tók 20 mínútur og þolinmæði en tókst á endanum

-Jóhanna